Genesis 4:1-15 in Tamil in Tamil

1 ஆதாம் தன் மனைவியாகிய ஏவாளை அறிந்தான்; அவள் கர்ப்பவதியாகி, காயீனைப் பெற்று, கர்த்தரால் ஒரு மனுஷனைப் பெற்றேன் என்றாள். And Adam knew Eve his wife; and she conceived, and bare Cain, and said, I have gotten a man from the LORD.

2 பின்பு அவனுடைய சகோதரனாகிய ஆபேலைப் பெற்றாள்; ஆபேல் ஆடுகளை மேய்க்கிறவனானான், காயீன் நிலத்தைப் பயிரிடுகிறவனானான். And she again bare his brother Abel. And Abel was a keeper of sheep, but Cain was a tiller of the ground.

3 சிலநாள் சென்றபின்பு, காயீன் நிலத்தின் கனிகளைக் கர்த்தருக்குக் காணிக்கையாகக் கொண்டுவந்தான். And in process of time it came to pass, that Cain brought of the fruit of the ground an offering unto the LORD.

4 ஆபேலும் தன் மந்தையின் தலையீற்றுகளிலும் அவைகளின் கொழுமையானவைகளிலும் சிலவற்றைக் கொண்டுவந்தான். ஆபேலையும் அவன் காணிக்கையையும் கர்த்தர் அங்கிகரித்தார். And Abel, he also brought of the firstlings of his flock and of the fat thereof. And the LORD had respect unto Abel and to his offering:

5 காயீனையும் அவன் காணிக்கையையும் அவர் அங்கிகரிக்கவில்லை. அப்பொழுது காயீனுக்கு மிகவும் எரிச்சல் உண்டாகி, அவன் முகநாடி வேறுபட்டது. But unto Cain and to his offering he had not respect. And Cain was very wroth, and his countenance fell.

6 அப்பொழுது கர்த்தர் காயீனை நோக்கி: உனக்கு ஏன் எரிச்சல் உண்டாயிற்று? உன் முகநாடி ஏன் வேறுபட்டது? And the LORD said unto Cain, Why art thou wroth? and why is thy countenance fallen?

7 நீ நன்மை செய்தால் மேன்மை இல்லையோ? நீ நன்மைசெய்யாதிருந்தால் பாவம் வாசற்படியில் படுத்திருக்கும்; அவன் ஆசை உன்னைப் பற்றியிருக்கும், நீ அவனை ஆண்டுகொள்ளுவாய் என்றார். If thou doest well, shalt thou not be accepted? and if thou doest not well, sin lieth at the door. And unto thee shall be his desire, and thou shalt rule over him.

8 காயீன் தன் சகோதரனாகிய ஆபேலோடே பேசினான்; அவர்கள் வயல் வெளியில் இருக்கும் சமயத்தில், காயீன் தன் சகோதரனாகிய ஆபேலுக்கு விரோதமாய் எழும்பி, அவனைக் கொலைசெய்தான். And Cain talked with Abel his brother: and it came to pass, when they were in the field, that Cain rose up against Abel his brother, and slew him.

9 கர்த்தர் காயீனை நோக்கி: உன் சகோதரனாகிய ஆபேல் எங்கே என்றார்; அதற்கு அவன்: நான் அறியேன்; என் சகோதரனுக்கு நான் காவலாளியோ என்றான். And the LORD said unto Cain, Where is Abel thy brother? And he said, I know not: Am I my brother's keeper?

10 அதற்கு அவர்: என்ன செய்தாய்? உன் சகோதரனுடைய இரத்தத்தின் சத்தம் பூமியிலிருந்து என்னை நோக்கிக் கூப்பிடுகிறது. And he said, What hast thou done? the voice of thy brother's blood crieth unto me from the ground.

11 இப்பொழுது உன் சகோதரனுடைய இரத்தத்தை உன் கையிலே வாங்கிக்கொள்ளத் தன் வாயைத் திறந்த இந்தப் பூமியில் நீ சபிக்கப்பட்டிருப்பாய். And now art thou cursed from the earth, which hath opened her mouth to receive thy brother's blood from thy hand;

12 நீ நிலத்தைப் பயிரிடும்போது, அது தன் பலனை இனி உனக்குக் கொடாது; நீ பூமியில் நிலையற்று அலைகிறவனாயிருப்பாய் என்றார். When thou tillest the ground, it shall not henceforth yield unto thee her strength; a fugitive and a vagabond shalt thou be in the earth.

13 அப்பொழுது காயீன் கர்த்தரை நோக்கி: எனக்கு இட்ட தண்டனை என்னால் சகிக்கமுடியாது. And Cain said unto the LORD, My punishment is greater than I can bear.

14 இன்று என்னை இந்தத் தேசத்திலிருந்து துரத்திவிடுகிறீர்; நான் உமது சமுகத்துக்கு விலகி மறைந்து, பூமியில் நிலையற்று அலைகிறவனாயிருப்பேன்; என்னைக் கண்டுபிடிக்கிறவன் எவனும் என்னைக் கொன்றுபோடுவானே என்றான். Behold, thou hast driven me out this day from the face of the earth; and from thy face shall I be hid; and I shall be a fugitive and a vagabond in the earth; and it shall come to pass, that every one that findeth me shall slay me.

15 அப்பொழுது கர்த்தர் அவனை நோக்கி: காயீனைக் கொல்லுகிற எவன் மேலும் ஏழு பழி சுமரும் என்று சொல்லி; காயீனைக் கண்டுபிடிக்கிறவன் எவனும் அவனைக் கொன்றுபோடாதபடிக்குக் கர்த்தர் அவன்மேல் ஒரு அடையாளத்தைப் போட்டார். And the LORD said unto him, Therefore whosoever slayeth Cain, vengeance shall be taken on him sevenfold. And the LORD set a mark upon Cain, lest any finding him should kill him.

1 Aathaam than manaiviyaakiya aevaalai arinthaan; aval karppavathiyaaki, kaayeenaip pettaு, karththaraal oru manushanaip petten ental. And Adam knew Eve his wife; and she conceived, and bare Cain, and said, I have gotten a man from the LORD.

2 Pinpu avanutaiya sakotharanaakiya aapaelaip pettaாl; aapael aadukalai maeykkiravanaanaan, kaayeen nilaththaip payiridukiravanaanaan. And she again bare his brother Abel. And Abel was a keeper of sheep, but Cain was a tiller of the ground.

3 Silanaal sentapinpu, kaayeen nilaththin kanikalaik karththarukkuk kaannikkaiyaakak konnduvanthaan. And in process of time it came to pass, that Cain brought of the fruit of the ground an offering unto the LORD.

4 Aapaelum than manthaiyin thalaiyeettaுkalilum avaikalin kolumaiyaanavaikalilum silavattaைk konnduvanthaan. Aapaelaiyum avan kaannikkaiyaiyum Karththar angikariththaar. And Abel, he also brought of the firstlings of his flock and of the fat thereof. And the LORD had respect unto Abel and to his offering:

5 Kaayeenaiyum avan kaannikkaiyaiyum avar angikarikkavillai. Appoluthu kaayeenukku mikavum erichchal unndaaki, avan mukanaati vaeraுpattathu. But unto Cain and to his offering he had not respect. And Cain was very wroth, and his countenance fell.

6 Appoluthu Karththar kaayeenai Nnokki: unakku aen erichchal unndaayittaு? Un mukanaati aen vaeraுpattathu? And the LORD said unto Cain, Why art thou wroth? and why is thy countenance fallen?

7 Nee nanmai seythaal maenmai illaiyo? Nee nanmaiseyyaathirunthaal paavam vaasarpatiyil paduththirukkum; avan aasai unnaip pattiyirukkum, nee avanai aanndukolluvaay entar. If thou doest well, shalt thou not be accepted? and if thou doest not well, sin lieth at the door. And unto thee shall be his desire, and thou shalt rule over him.

8 Kaayeen than sakotharanaakiya aapaelotae paesinaan; avarkal vayal veliyil irukkum samayaththil, kaayeen than sakotharanaakiya aapaelukku virothamaay elumpi, avanaik kolaiseythaan. And Cain talked with Abel his brother: and it came to pass, when they were in the field, that Cain rose up against Abel his brother, and slew him.

9 Karththar kaayeenai Nnokki: un sakotharanaakiya aapael engae entar; atharku avan: naan ariyaen; en sakotharanukku naan kaavalaaliyo entan. And the LORD said unto Cain, Where is Abel thy brother? And he said, I know not: Am I my brother's keeper?

10 Atharku avar: enna seythaay? Un sakotharanutaiya iraththaththin saththam poomiyilirunthu ennai Nnokkik kooppidukirathu. And he said, What hast thou done? the voice of thy brother's blood crieth unto me from the ground.

11 Ippoluthu un sakotharanutaiya iraththaththai un kaiyilae vaangikkollath than vaayaith thirantha inthap poomiyil nee sapikkappattiruppaay. And now art thou cursed from the earth, which hath opened her mouth to receive thy brother's blood from thy hand;

12 Nee nilaththaip payiridumpothu, athu than palanai ini unakkuk kodaathu; nee poomiyil nilaiyattaு alaikiravanaayiruppaay entar. When thou tillest the ground, it shall not henceforth yield unto thee her strength; a fugitive and a vagabond shalt thou be in the earth.

13 Appoluthu kaayeen karththarai Nnokki: enakku itta thanndanai ennaal sakikkamutiyaathu. And Cain said unto the LORD, My punishment is greater than I can bear.

14 Intu ennai inthath thaesaththilirunthu thuraththividukireer; naan umathu samukaththukku vilaki marainthu, poomiyil nilaiyattaு alaikiravanaayiruppaen; ennaik kanndupitikkiravan evanum ennaik kontupoduvaanae entan. Behold, thou hast driven me out this day from the face of the earth; and from thy face shall I be hid; and I shall be a fugitive and a vagabond in the earth; and it shall come to pass, that every one that findeth me shall slay me.

15 Appoluthu Karththar avanai Nnokki: kaayeenaik kollukira evan maelum aelu pali sumarum entu solli; kaayeenaik kanndupitikkiravan evanum avanaik kontupodaathapatikkuk Karththar avanmael oru ataiyaalaththaip pottar. And the LORD said unto him, Therefore whosoever slayeth Cain, vengeance shall be taken on him sevenfold. And the LORD set a mark upon Cain, lest any finding him should kill him.