Genesis 29:1-14 in Tamil in Tamil

1 யாக்கோபு பிரயாணம்பண்ணி, கீழ்த்திசையாரின் தேசத்தில் போய்ச் சேர்ந்தான். Then Jacob went on his journey, and came into the land of the people of the east.

2 அங்கே வயல்வெளியிலே ஒரு கிணற்றையும், அதின் அருகே மடக்கியிருக்கிற மூன்று ஆட்டுமந்தைகளையும் கண்டான்; அந்தக் கிணற்றிலே மந்தைகளுக்குத் தண்ணீர் காட்டுவார்கள்; அந்தக் கிணற்றின் வாய் ஒரு பெரிய கல்லினால் அடைக்கப் பட்டிருந்தது. And he looked, and behold a well in the field, and, lo, there were three flocks of sheep lying by it; for out of that well they watered the flocks: and a great stone was upon the well's mouth.

3 அவ்விடத்தில் மந்தைகளெல்லாம் சேர்ந்தபின் கிணற்றின் வாயிலிருக்கும் கல்லை மேய்ப்பர் புரட்டி, ஆடுகளுக்குத் தண்ணீர் காட்டி, மறுபடியும் கல்லை முன்னிருந்தபடி கிணற்றின் வாயில் வைப்பார்கள். And thither were all the flocks gathered: and they rolled the stone from the well's mouth, and watered the sheep, and put the stone again upon the well's mouth in his place.

4 யாக்கோபு அவர்களைப் பார்த்து: சகோதரரே, நீங்கள் எவ்விடத்தார் என்றான்; அவர்கள், நாங்கள் ஆரான் ஊரார் என்றார்கள். And Jacob said unto them, My brethren, whence be ye? And they said, Of Haran are we.

5 அப்பொழுது அவன்: நாகோரின் குமாரனாகிய லாபானை அறிவீர்களா என்று கேட்டான்; அறிவோம் என்றார்கள். And he said unto them, Know ye Laban the son of Nahor? And they said, We know him.

6 அவன் சுகமாயிருக்கிறானா என்று விசாரித்தான்; அதற்கு அவர்கள்: சுகமாயிருக்கிறான்; அவன் குமாரத்தியாகிய ராகேல், அதோ, ஆடுகளை ஓட்டிக்கொண்டு வருகிறாள் என்று சொன்னார்கள். And he said unto them, Is he well? And they said, He is well: and, behold, Rachel his daughter cometh with the sheep.

7 அப்பொழுது அவன்: இன்னும் வெகுபொழுதிருக்கிறதே; இது மந்தைகளைச் சேர்க்கிற வேளை அல்லவே, ஆடுகளுக்குத் தண்ணீர்காட்டி, இன்னும் மேயவிடலாம் என்றான். And he said, Lo, it is yet high day, neither is it time that the cattle should be gathered together: water ye the sheep, and go and feed them.

8 அதற்கு அவர்கள்: எல்லா மந்தைகளும் சேருமுன்னே அப்படிச் செய்யக் கூடாது; சேர்ந்தபின் கிணற்றின் வாயிலுள்ள கல்லைப் புரட்டுவார்கள்; அப்பொழுது ஆடுகளுக்குத் தண்ணீர் காட்டுவோம் என்றார்கள். And they said, We cannot, until all the flocks be gathered together, and till they roll the stone from the well's mouth; then we water the sheep.

9 அவர்களோடே அவன் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதே, தன் தகப்பனுடைய ஆடுகளை மேய்த்துக்கொண்டிருந்த ராகேல் அந்த ஆடுகளை ஓட்டிக்கொண்டு வந்தாள். And while he yet spake with them, Rachel came with her father's sheep; for she kept them.

10 யாக்கோபு தன் தாயின் சகோதரனான லாபானுடைய குமாரத்தியாகிய ராகேலையும், தன் தாயின் சகோதரனாகிய லாபானின் ஆடுகளையும் கண்டபோது, யாக்கோபு போய், கிணற்றின் வாயிலிருந்த கல்லைப் புரட்டி, தன் தாயின் சகோதரனாகிய லாபானின் ஆடுகளுக்கு தண்ணீர் காட்டினான். And it came to pass, when Jacob saw Rachel the daughter of Laban his mother's brother, and the sheep of Laban his mother's brother, that Jacob went near, and rolled the stone from the well's mouth, and watered the flock of Laban his mother's brother.

11 பின்பு யாக்கோபு ராகேலை முத்தஞ்செய்து, சத்தமிட்டு அழுது, And Jacob kissed Rachel, and lifted up his voice, and wept.

12 தான் அவள் தகப்பனுடைய மருமகனென்றும், ரெபெக்காளின் குமாரனென்றும் ராகேலுக்கு அறிவித்தான். அவள் ஓடிப்போய் தன் தகப்பனுக்கு அறிவித்தாள். And Jacob told Rachel that he was her father's brother, and that he was Rebekah's son: and she ran and told her father.

13 லாபான் தன் சகோதரியின் குமாரனாகிய யாக்கோபுடைய செய்தியைக் கேட்டபோது, அவனுக்கு எதிர்கொண்டோடி, அவனைக் கட்டிக்கொண்டு முத்தஞ்செய்து, தன் வீட்டுக்கு அழைத்துக்கொண்டுபோனான்; அவன் தன் காரியங்களையெல்லாம் விபரமாய் லாபானுக்குச் சொன்னான். And it came to pass, when Laban heard the tidings of Jacob his sister's son, that he ran to meet him, and embraced him, and kissed him, and brought him to his house. And he told Laban all these things.

14 அப்பொழுது லாபான்: நீ என் எலும்பும் என் மாம்சமுமானவன் என்றான். ஒரு மாதம்வரைக்கும் யாக்கோபு அவனிடத்தில் தங்கினான். And Laban said to him, Surely thou art my bone and my flesh. And he abode with him the space of a month.

1 Yaakkopu pirayaanampannnni, geelththisaiyaarin thaesaththil poych sernthaan. Then Jacob went on his journey, and came into the land of the people of the east.

2 Angae vayalveliyilae oru kinattaைyum, athin arukae madakkiyirukkira moontu aattumanthaikalaiyum kanndaan; anthak kinattilae manthaikalukkuth thannnneer kaattuvaarkal; anthak kinattin vaay oru periya kallinaal ataikkap pattirunthathu. And he looked, and behold a well in the field, and, lo, there were three flocks of sheep lying by it; for out of that well they watered the flocks: and a great stone was upon the well's mouth.

3 Avvidaththil manthaikalellaam sernthapin kinattin vaayilirukkum kallai maeyppar puratti, aadukalukkuth thannnneer kaatti, maraுpatiyum kallai munnirunthapati kinattin vaayil vaippaarkal. And thither were all the flocks gathered: and they rolled the stone from the well's mouth, and watered the sheep, and put the stone again upon the well's mouth in his place.

4 Yaakkopu avarkalaip paarththu: sakothararae, neengal evvidaththaar entan; avarkal, naangal aaraan ooraar entarkal. And Jacob said unto them, My brethren, whence be ye? And they said, Of Haran are we.

5 Appoluthu avan: naakorin kumaaranaakiya laapaanai ariveerkalaa entu kaettan; arivom entarkal. And he said unto them, Know ye Laban the son of Nahor? And they said, We know him.

6 Avan sukamaayirukkiraanaa entu visaariththaan; atharku avarkal: sukamaayirukkiraan; avan kumaaraththiyaakiya raakael, atho, aadukalai ottikkonndu varukiraal entu sonnaarkal. And he said unto them, Is he well? And they said, He is well: and, behold, Rachel his daughter cometh with the sheep.

7 Appoluthu avan: innum vekupoluthirukkirathae; ithu manthaikalaich serkkira vaelai allavae, aadukalukkuth thannnneerkaatti, innum maeyavidalaam entan. And he said, Lo, it is yet high day, neither is it time that the cattle should be gathered together: water ye the sheep, and go and feed them.

8 Atharku avarkal: ellaa manthaikalum serumunnae appatich seyyak koodaathu; sernthapin kinattin vaayilulla kallaip purattuvaarkal; appoluthu aadukalukkuth thannnneer kaattuvom entarkal. And they said, We cannot, until all the flocks be gathered together, and till they roll the stone from the well's mouth; then we water the sheep.

9 Avarkalotae avan paesikkonntirukkumpothae, than thakappanutaiya aadukalai maeyththukkonntiruntha raakael antha aadukalai ottikkonndu vanthaal. And while he yet spake with them, Rachel came with her father's sheep; for she kept them.

10 Yaakkopu than thaayin sakotharanaana laapaanutaiya kumaaraththiyaakiya raakaelaiyum, than thaayin sakotharanaakiya laapaanin aadukalaiyum kanndapothu, yaakkopu poy, kinattin vaayiliruntha kallaip puratti, than thaayin sakotharanaakiya laapaanin aadukalukku thannnneer kaattinaan. And it came to pass, when Jacob saw Rachel the daughter of Laban his mother's brother, and the sheep of Laban his mother's brother, that Jacob went near, and rolled the stone from the well's mouth, and watered the flock of Laban his mother's brother.

11 Pinpu yaakkopu raakaelai muththanjaெythu, saththamittu aluthu, And Jacob kissed Rachel, and lifted up his voice, and wept.

12 Thaan aval thakappanutaiya marumakanentum, repekkaalin kumaaranentum raakaelukku ariviththaan. Aval otippoy than thakappanukku ariviththaal. And Jacob told Rachel that he was her father's brother, and that he was Rebekah's son: and she ran and told her father.

13 Laapaan than sakothariyin kumaaranaakiya yaakkoputaiya seythiyaik kaettapothu, avanukku ethirkonntooti, avanaik kattikkonndu muththanjaெythu, than veettukku alaiththukkonnduponaan; avan than kaariyangalaiyellaam viparamaay laapaanukkuch sonnaan. And it came to pass, when Laban heard the tidings of Jacob his sister's son, that he ran to meet him, and embraced him, and kissed him, and brought him to his house. And he told Laban all these things.

14 Appoluthu laapaan: nee en elumpum en maamsamumaanavan entan. Oru maathamvaraikkum yaakkopu avanidaththil thanginaan. And Laban said to him, Surely thou art my bone and my flesh. And he abode with him the space of a month.