Romans 14 in Tamil

1 விசுவாசத்தில் பலவீனமுள்ளவனைச் சேர்த்துக்கொள்ளுங்கள்; ஆனாலும் அவனுடைய மன ஐயங்களைக் குற்றமாய் நிர்ணயிக்காமலிருங்கள். Him that is weak in the faith receive ye, but not to doubtful disputations.

2 ஒருவன் எந்தப் பதார்த்தத்தையும் புசிக்கலாமென்று நம்புகிறான்; பலவீனனோ மரக்கறிகளை மாத்திரம் புசிக்கிறான். For one believeth that he may eat all things: another, who is weak, eateth herbs.

3 புசிக்கிறவன் புசியாதிருக்கிறவனை அற்பமாயெண்ணாதிருப்பானாக; புசியாதிருக்கிறவனும் புசிக்கிறவனைக் குற்றவாளியாகத் தீர்க்காதிருப்பானாக; தேவன் அவனை ஏற்றுக்கொண்டாரே. Let not him that eateth despise him that eateth not; and let not him which eateth not judge him that eateth: for God hath received him.

4 மற்றொருவனுடைய வேலைக்காரனைக் குற்றவாளியாகத் தீர்க்கிறதற்கு நீ யார்? அவன் நின்றாலும் விழுந்தாலும் அவனுடைய எஜமானுக்கே அவன் உத்தரவாதி; அவன் நிலைநிறுத்தப்படுவான்; தேவன் அவனை நிலைநிறுத்த வல்லவராயிருக்கிறாரே. Who art thou that judgest another man's servant? to his own master he standeth or falleth. Yea, he shall be holden up: for God is able to make him stand.

5 அன்றியும், ஒருவன் ஒருநாளை மற்றொரு நாளிலும் விசேஷமாக எண்ணுகிறான்; வேறொருவன் எல்லா நாட்களையும் சரியாக எண்ணுகிறான்; அவனவன் தன்தன் மனதிலே முழு நிச்சயத்தை உடையவனாயிருக்கக்கடவன். One man esteemeth one day above another: another esteemeth every day alike. Let every man be fully persuaded in his own mind.

6 நாட்களை விசேஷித்துக்கொள்ளுகிறவன் கர்த்தருக்கென்று விசேஷித்துக்கொள்ளுகிறான்; நாட்களை விசேஷித்துக்கொள்ளாதவனும் கர்த்தருக்கென்று விசேஷித்துக்கொள்ளாதிருக்கிறான். புசிக்கிறவன் தேவனுக்கு ஸ்தோத்திரஞ்செலுத்துகிறபடியால், கர்த்தருக்கென்று புசிக்கிறான்; புசியாதிருக்கிறவனும் கர்த்தருக்கென்று புசியாதிருந்து, தேவனுக்கு ஸ்தோத்திரஞ் செலுத்துகிறான். He that regardeth the day, regardeth it unto the Lord; and he that regardeth not the day, to the Lord he doth not regard it. He that eateth, eateth to the Lord, for he giveth God thanks; and he that eateth not, to the Lord he eateth not, and giveth God thanks.

7 நம்மில் ஒருவனும் தனக்கென்று பிழைக்கிறதுமில்லை, ஒருவனும் தனக்கென்று மரிக்கிறதுமில்லை. For none of us liveth to himself, and no man dieth to himself.

8 நாம் பிழைத்தாலும், கர்த்தருக்கென்று பிழைக்கிறோம், நாம் மரித்தாலும் கர்த்தருக்கென்று மரிக்கிறோம்; ஆகையால் பிழைத்தாலும் மரித்தாலும் நாம் கர்த்தருடையவர்களாயிருக்கிறோம். For whether we live, we live unto the Lord; and whether we die, we die unto the Lord: whether we live therefore, or die, we are the Lord's.

9 கிறிஸ்துவும் மரித்தோர்மேலும் ஜீவனுள்ளோர்மேலும் ஆண்டவராயிருக்கும்பொருட்டு, மரித்தும் எழுந்தும் பிழைத்துமிருக்கிறார். For to this end Christ both died, and rose, and revived, that he might be Lord both of the dead and living.

10 இப்படியிருக்க, நீ உன் சகோதரனைக் குற்றவாளியென்று தீர்க்கிறதென்ன? நீ உன் சகோதரனை அற்பமாய் எண்ணுகிறதென்ன? நாமெல்லாரும் கிறிஸ்துவினுடைய நியாயாசனத்திற்கு முன்பாக நிற்போமே. But why dost thou judge thy brother? or why dost thou set at nought thy brother? for we shall all stand before the judgment seat of Christ.

11 அந்தப்படி: முழங்கால் யாவும் எனக்கு முன்பாக முடங்கும், நாவு யாவும் தேவனை அறிக்கைபண்ணும் என்று என் ஜீவனைக்கொண்டு உரைக்கிறேன் என்பதாய்க் கர்த்தர் சொல்லுகிறார் என்று எழுதியிருக்கிறது. For it is written, As I live, saith the Lord, every knee shall bow to me, and every tongue shall confess to God.

12 ஆதலால் நம்மில் ஒவ்வொருவனும் தன்னைக்குறித்து தேவனுக்குக் கணக்கொப்புவிப்பான். So then every one of us shall give account of himself to God.

13 இப்படியிருக்க, நாம் இனிமேல் ஒருவரையொருவர் குற்றவாளிகளென்று தீர்க்காதிருப்போமாக. ஒருவனும் தன் சகோதரனுக்கு முன்பாகத் தடுக்கலையும் இடறலையும் போடலாகாதென்றே தீர்மானித்துக்கொள்ளுங்கள். Let us not therefore judge one another any more: but judge this rather, that no man put a stumblingblock or an occasion to fall in his brother's way.

14 ஒரு பொருளும் தன்னிலே தீட்டுள்ளதல்லவென்று கர்த்தராகிய இயேசுவுக்குள் அறிந்து நிச்சயித்திருக்கிறேன்; ஒருபொருளைத் தீட்டுள்ளதென்று எண்ணிக்கொள்ளுகிறவனெவனோ அவனுக்கு அது தீட்டுள்ளதாயிருக்கும். I know, and am persuaded by the Lord Jesus, that there is nothing unclean of itself: but to him that esteemeth any thing to be unclean, to him it is unclean.

15 போஜனத்தினாலே உன் சகோதரனுக்கு விசனமுண்டாக்கினால், நீ அன்பாய் நடக்கிறவனல்ல; அவனை உன் போஜனத்தினாலே கெடுக்காதே, கிறிஸ்து அவனுக்காக மரித்தாரே. But if thy brother be grieved with thy meat, now walkest thou not charitably. Destroy not him with thy meat, for whom Christ died.

16 உங்கள் நன்மை தூஷிக்கப்பட இடங்கொடாதிருங்கள். Let not then your good be evil spoken of:

17 தேவனுடைய ராஜ்யம் புசிப்பும் குடிப்புமல்ல, அது நீதியும் சமாதானமும் பரிசுத்த ஆவியினாலுண்டாகும் சந்தோஷமுமாயிருக்கிறது. For the kingdom of God is not meat and drink; but righteousness, and peace, and joy in the Holy Ghost.

18 இவைகளிலே கிறிஸ்துவுக்கு ஊழியஞ்செய்கிறவன் தேவனுக்குப் பிரியனும் மனுஷரால் அங்கிகரிக்கப்பட்டவனுமாயிருக்கிறான். For he that in these things serveth Christ is acceptable to God, and approved of men.

19 ஆனபடியால் சமாதானத்துக்கடுத்தவைகளையும், அந்நியோந்நிய பக்திவிருத்தி உண்டாக்கத்தக்கவைகளையும் நாடக்கடவோம். Let us therefore follow after the things which make for peace, and things wherewith one may edify another.

20 போஜனத்தினிமித்தம் தேவனுடைய கிரியையை அழித்துப்போடாதே. எந்தப் பதார்த்தமும் சுத்தமுள்ளதுதான்; ஆனாலும் இடறலுண்டாகப் புசிக்கிறவனுக்கு அது தீமையாயிருக்கும். For meat destroy not the work of God. All things indeed are pure; but it is evil for that man who eateth with offence.

21 மாம்சம் புசிக்கிறதும், மதுபானம்பண்ணுகிறதும், மற்றெதையாகிலும் செய்கிறதும், உன் சகோதரன் இடறுகிறதற்காவது, தவறுகிறதற்காவது பலவீனப்படுகிறதற்காவது ஏதுவாயிருந்தால், அவைகளில் ஒன்றையும் செய்யாமலிருப்பதே நன்மையாயிருக்கும். It is good neither to eat flesh, nor to drink wine, nor any thing whereby thy brother stumbleth, or is offended, or is made weak.

22 உனக்கு விசுவாசமிருந்தால் அது தேவனுக்குமுன்பாக உன்மட்டும் இருக்கட்டும். நல்லதென நிச்சயித்த காரியத்தில் தன்னைக் குற்றவாளியாக்காதவன் பாக்கியவான். Hast thou faith? have it to thyself before God. Happy is he that condemneth not himself in that thing which he alloweth.

23 ஒருவன் சமுசயப்படுகிறவனாய்ப் புசித்தால், அவன் விசுவாசமில்லாமல் புசிக்கிறபடியினால், ஆக்கினைக்குள்ளாகத் தீர்க்கப்படுகிறான். விசுவாசத்தினாலே வராத யாவும் பாவமே. And he that doubteth is damned if he eat, because he eateth not of faith: for whatsoever is not of faith is sin.

1 Visuvaasaththil palaveenamullavanaich serththukkollungal; aanaalum avanutaiya mana aiyangalaik kuttamaay nirnayikkaamalirungal. Him that is weak in the faith receive ye, but not to doubtful disputations.

2 Oruvan enthap pathaarththaththaiyum pusikkalaamentu nampukiraan; palaveenano marakkarikalai maaththiram pusikkiraan. For one believeth that he may eat all things: another, who is weak, eateth herbs.

3 Pusikkiravan pusiyaathirukkiravanai arpamaayennnnaathiruppaanaaka; pusiyaathirukkiravanum pusikkiravanaik kuttavaaliyaakath theerkkaathiruppaanaaka; Dhevan avanai aettaுkkonndaarae. Let not him that eateth despise him that eateth not; and let not him which eateth not judge him that eateth: for God hath received him.

4 Mattaொruvanutaiya vaelaikkaaranaik kuttavaaliyaakath theerkkiratharku nee yaar? Avan nintalum vilunthaalum avanutaiya ejamaanukkae avan uththaravaathi; avan nilainiraுththappaduvaan; Dhevan avanai nilainiraுththa vallavaraayirukkiraarae. Who art thou that judgest another man's servant? to his own master he standeth or falleth. Yea, he shall be holden up: for God is able to make him stand.

5 Antiyum, oruvan orunaalai mattaொru naalilum viseshamaaka ennnukiraan; vaeroruvan ellaa naatkalaiyum sariyaaka ennnukiraan; avanavan thanthan manathilae mulu nichchayaththai utaiyavanaayirukkakkadavan. One man esteemeth one day above another: another esteemeth every day alike. Let every man be fully persuaded in his own mind.

6 Naatkalai viseshiththukkollukiravan karththarukkentu viseshiththukkollukiraan; naatkalai viseshiththukkollaathavanum karththarukkentu viseshiththukkollaathirukkiraan. Pusikkiravan thaevanukku sthoththiranjaெluththukirapatiyaal, karththarukkentu pusikkiraan; pusiyaathirukkiravanum karththarukkentu pusiyaathirunthu, thaevanukku sthoththiranj seluththukiraan. He that regardeth the day, regardeth it unto the Lord; and he that regardeth not the day, to the Lord he doth not regard it. He that eateth, eateth to the Lord, for he giveth God thanks; and he that eateth not, to the Lord he eateth not, and giveth God thanks.

7 Nammil oruvanum thanakkentu pilaikkirathumillai, oruvanum thanakkentu marikkirathumillai. For none of us liveth to himself, and no man dieth to himself.

8 Naam pilaiththaalum, karththarukkentu pilaikkirom, naam mariththaalum karththarukkentu marikkirom; aakaiyaal pilaiththaalum mariththaalum naam karththarutaiyavarkalaayirukkirom. For whether we live, we live unto the Lord; and whether we die, we die unto the Lord: whether we live therefore, or die, we are the Lord's.

9 Kristhuvum mariththormaelum jeevanullormaelum aanndavaraayirukkumporuttu, mariththum elunthum pilaiththumirukkiraar. For to this end Christ both died, and rose, and revived, that he might be Lord both of the dead and living.

10 Ippatiyirukka, nee un sakotharanaik kuttavaaliyentu theerkkirathenna? Nee un sakotharanai arpamaay ennnukirathenna? Naamellaarum Kristhuvinutaiya niyaayaasanaththirku munpaaka nirpomae. But why dost thou judge thy brother? or why dost thou set at nought thy brother? for we shall all stand before the judgment seat of Christ.

11 Anthappati: mulangaal yaavum enakku munpaaka mudangum, naavu yaavum thaevanai arikkaipannnum entu en jeevanaikkonndu uraikkiraேn enpathaayk Karththar sollukiraar entu eluthiyirukkirathu. For it is written, As I live, saith the Lord, every knee shall bow to me, and every tongue shall confess to God.

12 Aathalaal nammil ovvoruvanum thannaikkuriththu thaevanukkuk kanakkoppuvippaan. So then every one of us shall give account of himself to God.

13 Ippatiyirukka, naam inimael oruvaraiyoruvar kuttavaalikalentu theerkkaathiruppomaaka. Oruvanum than sakotharanukku munpaakath thadukkalaiyum idaralaiyum podalaakaathente theermaaniththukkollungal. Let us not therefore judge one another any more: but judge this rather, that no man put a stumblingblock or an occasion to fall in his brother's way.

14 Oru porulum thannilae theettullathallaventu karththaraakiya Yesuvukkul arinthu nichchayiththirukkiraேn; oruporulaith theettullathentu ennnnikkollukiravanevano avanukku athu theettullathaayirukkum. I know, and am persuaded by the Lord Jesus, that there is nothing unclean of itself: but to him that esteemeth any thing to be unclean, to him it is unclean.

15 Pojanaththinaalae un sakotharanukku visanamunndaakkinaal, nee anpaay nadakkiravanalla; avanai un pojanaththinaalae kedukkaathae, Kristhu avanukkaaka mariththaarae. But if thy brother be grieved with thy meat, now walkest thou not charitably. Destroy not him with thy meat, for whom Christ died.

16 Ungal nanmai thooshikkappada idangaொdaathirungal. Let not then your good be evil spoken of:

17 Thaevanutaiya raajyam pusippum kutippumalla, athu neethiyum samaathaanamum Parisuththa aaviyinaalunndaakum santhoshamumaayirukkirathu. For the kingdom of God is not meat and drink; but righteousness, and peace, and joy in the Holy Ghost.

18 Ivaikalilae Kristhuvukku ooliyanjaெykiravan thaevanukkup piriyanum manusharaal angikarikkappattavanumaayirukkiraan. For he that in these things serveth Christ is acceptable to God, and approved of men.

19 Aanapatiyaal samaathaanaththukkaduththavaikalaiyum, anniyonniya pakthiviruththi unndaakkaththakkavaikalaiyum naadakkadavom. Let us therefore follow after the things which make for peace, and things wherewith one may edify another.

20 Pojanaththinimiththam thaevanutaiya kiriyaiyai aliththuppodaathae. Enthap pathaarththamum suththamullathuthaan; aanaalum idaralunndaakap pusikkiravanukku athu theemaiyaayirukkum. For meat destroy not the work of God. All things indeed are pure; but it is evil for that man who eateth with offence.

21 Maamsam pusikkirathum, mathupaanampannnukirathum, mattethaiyaakilum seykirathum, un sakotharan idaraுkiratharkaavathu, thavaraுkiratharkaavathu palaveenappadukiratharkaavathu aethuvaayirunthaal, avaikalil ontaiyum seyyaamaliruppathae nanmaiyaayirukkum. It is good neither to eat flesh, nor to drink wine, nor any thing whereby thy brother stumbleth, or is offended, or is made weak.

22 Unakku visuvaasamirunthaal athu thaevanukkumunpaaka unmattum irukkattum. Nallathena nichchayiththa kaariyaththil thannaik kuttavaaliyaakkaathavan paakkiyavaan. Hast thou faith? have it to thyself before God. Happy is he that condemneth not himself in that thing which he alloweth.

23 Oruvan samusayappadukiravanaayp pusiththaal, avan visuvaasamillaamal pusikkirapatiyinaal, aakkinaikkullaakath theerkkappadukiraan. Visuvaasaththinaalae varaatha yaavum paavamae. And he that doubteth is damned if he eat, because he eateth not of faith: for whatsoever is not of faith is sin.