Ecclesiastes 5 in Tamil

1 நீ தேவாலயத்துக்குப் போகும்போது உன் நடையைக் காத்துக்கொள்; மூடர் பலியிடுவதுபோலப் பலியிடுவதைப்பார்க்கிலும் செவிகொடுக்கச் சேர்வதே நலம். தாங்கள் செய்கிறது தீமையென்று அறியாதிருக்கிறார்கள். Keep thy foot when thou goest to the house of God, and be more ready to hear, than to give the sacrifice of fools: for they consider not that they do evil.

2 தேவசமுகத்தில் நீ துணிகரமாய் உன் வாயினால் பேசாமலும், மனம்பதறி ஒரு வார்த்தையையும் சொல்லாமலும் இரு; தேவன் வானத்திலிருக்கிறார்; நீ பூமியிலிருக்கிறாய், ஆதலால் உன் வார்த்தைகள் சுருக்கமாயிருப்பதாக. Be not rash with thy mouth, and let not thine heart be hasty to utter any thing before God: for God is in heaven, and thou upon earth: therefore let thy words be few.

3 தொல்லையின் திரட்சியினால் சொப்பனம் பிறக்கிறதுபோல, வார்த்தைகளின் திரட்சியினால் மூடனுடைய சத்தம் பிறக்கும். For a dream cometh through the multitude of business; and a fool's voice is known by multitude of words.

4 நீ தேவனுக்கு ஒரு பொருத்தனைபண்ணிக்கொண்டால், அதைச் செலுத்தத் தாமதியாதே; அவர் மூடரில் பிரியப்படுகிறதில்லை, நீ நேர்ந்துகொண்டதைச்செய். When thou vowest a vow unto God, defer not to pay it; for he hath no pleasure in fools: pay that which thou hast vowed.

5 நீ நேர்ந்துகொண்டதைச் செய்யாமற்போவதைப்பார்க்கிலும், நேர்ந்துகொள்ளாதிருப்பதே நலம். Better is it that thou shouldest not vow, than that thou shouldest vow and not pay.

6 உன் மாம்சத்தைப் பாவத்துக்குள்ளாக்க உன் வாய்க்கு இடங்கொடாதே, அது புத்திபிசகினால் செய்தது என்று தூதனுக்குமுன் சொல்லாதே, தேவன் உன் வார்த்தைகளினாலே கோபங்கொண்டு, உன் கைகளின் கிரியையை அழிப்பானேன்? Suffer not thy mouth to cause thy flesh to sin; neither say thou before the angel, that it was an error: wherefore should God be angry at thy voice, and destroy the work of thine hands?

7 அநேக சொப்பனங்கள் மாயையாயிருப்பதுபோல, அநேக வார்த்தைகளும் வியர்த்தமாயிருக்கும்; ஆகையால் நீ தேவனுக்குப் பயந்திரு. For in the multitude of dreams and many words there are also divers vanities: but fear thou God.

8 ஒரு தேசத்தில் ஏழைகள் ஒடுக்கப்படுகிறதையும், நியாயமும் நீதியும் புரட்டப்படுகிறதையும் நீ காண்பாயானால், அதைக்குறித்து ஆச்சரியப்படாதே; உயர்ந்தவன்மேல் உயர்ந்தவன் காவலாளியாயிருக்கிறான்; அவர்கள்மேல் உயர்ந்தவரும் ஒருவருண்டு. If thou seest the oppression of the poor, and violent perverting of judgment and justice in a province, marvel not at the matter: for he that is higher than the highest regardeth; and there be higher than they.

9 பூமியில் விளையும் பலன் யாவருக்குமுரியது; ராஜாவும் வயலின் பலனால் ஆதரிக்கப்படுகிறான். Moreover the profit of the earth is for all: the king himself is served by the field.

10 பணப்பிரியன் பணத்தினால் திருப்தியடைவதில்லை; செல்வப்பிரியன் செல்வப்பெருக்கினால் திருப்தியடைவதில்லை; இதுவும் மாயையே. He that loveth silver shall not be satisfied with silver; nor he that loveth abundance with increase: this is also vanity.

11 பொருள் பெருகினால் அதைத் தின்கிறவர்களும் பெருகுகிறார்கள்; அதை உடையவர்கள் தங்கள் கண்களினால் அதை காண்பதேயன்றி அவர்களுக்குப் பிரயோஜனம் என்ன? When goods increase, they are increased that eat them: and what good is there to the owners thereof, saving the beholding of them with their eyes?

12 வேலைசெய்கிறவன் கொஞ்சமாய்ப் புசித்தாலும் அதிகமாய்ப் புசித்தாலும் அவன் நித்திரை இன்பமாயிருக்கும்; செல்வனுடைய பெருக்கோ அவனைத் தூங்கவொட்டாது. The sleep of a labouring man is sweet, whether he eat little or much: but the abundance of the rich will not suffer him to sleep.

13 சூரியனுக்குக் கீழே நான் கண்ட வேறொரு கொடிய தீங்குமுண்டு அதாவது, ஐசுவரியமானது அதை உடையவர்களுக்கே கேடுண்டாகும்படி சேகரித்து வைக்கப்படுவதாம். There is a sore evil which I have seen under the sun, namely, riches kept for the owners thereof to their hurt.

14 அந்த ஐசுவரியம் விக்கினத்தால் அழிந்துபோகிறது; அவன் ஒரு புத்திரனைப் பெறுகிறான், அவன் வாயில் யாதொன்றும் இல்லை. But those riches perish by evil travail: and he begetteth a son, and there is nothing in his hand.

15 தன் தாயின் கர்ப்பத்திலிருந்து நிர்வாணியாய் வந்தான்; வந்ததுபோலவே நிர்வாணியாய்த் திரும்பிப்போவான். அவன் தன் பிரயாசத்தினால் உண்டான பலனொன்றையும் தன் கையிலே எடுத்துக்கொண்டுபோவதில்லை. As he came forth of his mother's womb, naked shall he return to go as he came, and shall take nothing of his labour, which he may carry away in his hand.

16 அவன் வந்தபிரகாரமே போகிறான், இதுவும் கொடுமையான தீங்கு; அவன் காற்றுக்குப் பிரயாசப்பட்டதினால் அவனுக்கு லாபம் என்ன? And this also is a sore evil, that in all points as he came, so shall he go: and what profit hath he that hath laboured for the wind?

17 அவன் தன் நாட்களிலெல்லாம் இருளிலே புசித்து, மிகவும் சலித்து, நோயும் துன்பமும் அடைகிறான். All his days also he eateth in darkness, and he hath much sorrow and wrath with his sickness.

18 இதோ உயிரோடிருக்கும்படி தேவன் அருளிச்செய்த நாளெல்லாம் மனுஷன் புசித்துக் குடித்து, சூரியனுக்குக் கீழே தான் படும் பிரயாசம் அனைத்தின் பலனையும் அநுபவிப்பதே நலமும் உத்தமுமான காரியமென்று நான் கண்டேன், இதுவே இவன் பங்கு. Behold that which I have seen: it is good and comely for one to eat and to drink, and to enjoy the good of all his labour that he taketh under the sun all the days of his life, which God giveth him: for it is his portion.

19 தேவன் ஐசுவரியத்தையும் சம்பத்தையும் எவனுக்குக் கொடுத்திருக்கிறாரோ, அவன் அதிலே புசிக்கவும், தன்பங்கைப் பெறவும், தன் பிரயாசத்திலே மகிழ்ச்சியாயிருக்கவும் அவனுக்கு அதிகாரம் அளிப்பது தேவனுடைய அநுக்கிரகம். Every man also to whom God hath given riches and wealth, and hath given him power to eat thereof, and to take his portion, and to rejoice in his labour; this is the gift of God.

20 அவனுடைய இருதயத்திலே மகிழும்படி தேவன் அவனுக்கு அநுக்கிரகம்பண்ணுகிறபடியினால், அவன் தன் ஜீவனுள்ள நாட்களை அதிகமாய் நினையான். For he shall not much remember the days of his life; because God answereth him in the joy of his heart.

1 Nee thaevaalayaththukkup pokumpothu un nataiyaik kaaththukkol; moodar paliyiduvathupolap paliyiduvathaippaarkkilum sevikodukkach servathae nalam. Thaangal seykirathu theemaiyentu ariyaathirukkiraarkal. Keep thy foot when thou goest to the house of God, and be more ready to hear, than to give the sacrifice of fools: for they consider not that they do evil.

2 Thaevasamukaththil nee thunnikaramaay un vaayinaal paesaamalum, manampathari oru vaarththaiyaiyum sollaamalum iru; Dhevan vaanaththilirukkiraar; nee poomiyilirukkiraay, aathalaal un vaarththaikal surukkamaayiruppathaaka. Be not rash with thy mouth, and let not thine heart be hasty to utter any thing before God: for God is in heaven, and thou upon earth: therefore let thy words be few.

3 Thollaiyin thiratchiyinaal soppanam pirakkirathupola, vaarththaikalin thiratchiyinaal moodanutaiya saththam pirakkum. For a dream cometh through the multitude of business; and a fool's voice is known by multitude of words.

4 Nee thaevanukku oru poruththanaipannnnikkonndaal, athaich seluththath thaamathiyaathae; avar moodaril piriyappadukirathillai, nee naernthukonndathaichchey. When thou vowest a vow unto God, defer not to pay it; for he hath no pleasure in fools: pay that which thou hast vowed.

5 Nee naernthukonndathaich seyyaamarpovathaippaarkkilum, naernthukollaathiruppathae nalam. Better is it that thou shouldest not vow, than that thou shouldest vow and not pay.

6 Un maamsaththaip paavaththukkullaakka un vaaykku idangaொdaathae, athu puththipisakinaal seythathu entu thoothanukkumun sollaathae, Dhevan un vaarththaikalinaalae kopangaொnndu, un kaikalin kiriyaiyai alippaanaen? Suffer not thy mouth to cause thy flesh to sin; neither say thou before the angel, that it was an error: wherefore should God be angry at thy voice, and destroy the work of thine hands?

7 Anaeka soppanangal maayaiyaayiruppathupola, anaeka vaarththaikalum viyarththamaayirukkum; aakaiyaal nee thaevanukkup payanthiru. For in the multitude of dreams and many words there are also divers vanities: but fear thou God.

8 Oru thaesaththil aelaikal odukkappadukirathaiyum, niyaayamum neethiyum purattappadukirathaiyum nee kaannpaayaanaal, athaikkuriththu aachchariyappadaathae; uyarnthavanmael uyarnthavan kaavalaaliyaayirukkiraan; avarkalmael uyarnthavarum oruvarunndu. If thou seest the oppression of the poor, and violent perverting of judgment and justice in a province, marvel not at the matter: for he that is higher than the highest regardeth; and there be higher than they.

9 Poomiyil vilaiyum palan yaavarukkumuriyathu; raajaavum vayalin palanaal aatharikkappadukiraan. Moreover the profit of the earth is for all: the king himself is served by the field.

10 Panappiriyan panaththinaal thirupthiyataivathillai; selvappiriyan selvapperukkinaal thirupthiyataivathillai; ithuvum maayaiyae. He that loveth silver shall not be satisfied with silver; nor he that loveth abundance with increase: this is also vanity.

11 Porul perukinaal athaith thinkiravarkalum perukukiraarkal; athai utaiyavarkal thangal kannkalinaal athai kaannpathaeyanti avarkalukkup pirayojanam enna? When goods increase, they are increased that eat them: and what good is there to the owners thereof, saving the beholding of them with their eyes?

12 Vaelaiseykiravan konjamaayp pusiththaalum athikamaayp pusiththaalum avan niththirai inpamaayirukkum; selvanutaiya perukko avanaith thoongavottathu. The sleep of a labouring man is sweet, whether he eat little or much: but the abundance of the rich will not suffer him to sleep.

13 Sooriyanukkuk geelae naan kannda vaeroru kotiya theengumunndu athaavathu, aisuvariyamaanathu athai utaiyavarkalukkae kaedunndaakumpati sekariththu vaikkappaduvathaam. There is a sore evil which I have seen under the sun, namely, riches kept for the owners thereof to their hurt.

14 Antha aisuvariyam vikkinaththaal alinthupokirathu; avan oru puththiranaip peraுkiraan, avan vaayil yaathontum illai. But those riches perish by evil travail: and he begetteth a son, and there is nothing in his hand.

15 Than thaayin karppaththilirunthu nirvaanniyaay vanthaan; vanthathupolavae nirvaanniyaayth thirumpippovaan. Avan than pirayaasaththinaal unndaana palanontaiyum than kaiyilae eduththukkonndupovathillai. As he came forth of his mother's womb, naked shall he return to go as he came, and shall take nothing of his labour, which he may carry away in his hand.

16 Avan vanthapirakaaramae pokiraan, ithuvum kodumaiyaana theengu; avan kaattaுkkup pirayaasappattathinaal avanukku laapam enna? And this also is a sore evil, that in all points as he came, so shall he go: and what profit hath he that hath laboured for the wind?

17 Avan than naatkalilellaam irulilae pusiththu, mikavum saliththu, Nnoyum thunpamum ataikiraan. All his days also he eateth in darkness, and he hath much sorrow and wrath with his sickness.

18 Itho uyirotirukkumpati Dhevan arulichcheytha naalellaam manushan pusiththuk kutiththu, sooriyanukkuk geelae thaan padum pirayaasam anaiththin palanaiyum anupavippathae nalamum uththamumaana kaariyamentu naan kanntaen, ithuvae ivan pangu. Behold that which I have seen: it is good and comely for one to eat and to drink, and to enjoy the good of all his labour that he taketh under the sun all the days of his life, which God giveth him: for it is his portion.

19 Dhevan aisuvariyaththaiyum sampaththaiyum evanukkuk koduththirukkiraaro, avan athilae pusikkavum, thanpangaip peravum, than pirayaasaththilae makilchchiyaayirukkavum avanukku athikaaram alippathu thaevanutaiya anukkirakam. Every man also to whom God hath given riches and wealth, and hath given him power to eat thereof, and to take his portion, and to rejoice in his labour; this is the gift of God.

20 Avanutaiya iruthayaththilae makilumpati Dhevan avanukku anukkirakampannnukirapatiyinaal, avan than jeevanulla naatkalai athikamaay ninaiyaan. For he shall not much remember the days of his life; because God answereth him in the joy of his heart.