Psalm 41 in Tamil

1 சிறுமைப்பட்டவன்மேல் சிந்தையுள்ளவன் பாக்கியவான்; தீங்குநாளில் கர்த்தர் அவனை விடுவிப்பார். Blessed is he that considereth the poor: the LORD will deliver him in time of trouble.

2 கர்த்தர் அவனைப் பாதுகாத்து அவனை உயிரோடே வைப்பார்; பூமியில் அவன் பாக்கியவானாயிருப்பான்; அவன் சத்துருக்களின் இஷ்டத்திற்கு நீர் அவனை ஒப்புக்கொடீர். The LORD will preserve him, and keep him alive; and he shall be blessed upon the earth: and thou wilt not deliver him unto the will of his enemies.

3 படுக்கையின்மேல் வியாதியாய்க்கிடக்கிற அவனைக் கர்த்தர் தாங்குவார்; அவனுடைய வியாதியிலே அவன் படுக்கை முழுவதையும் மாற்றிப்போடுவீர். The LORD will strengthen him upon the bed of languishing: thou wilt make all his bed in his sickness.

4 கர்த்தாவே, என்மேல் இரக்கமாயிரும்; உமக்கு விரோதமாய்ப் பாவஞ்செய்தேன், என் ஆத்துமாவைக் குணமாக்கும் என்று நான் சொன்னேன். I said, LORD, be merciful unto me: heal my soul; for I have sinned against thee.

5 அவன் எப்பொழுது சாவான், அவன் பேர் எப்பொழுது அழியும்? என்று என் சத்துருக்கள் எனக்கு விரோதமாய்ச் சொல்லுகிறார்கள். Mine enemies speak evil of me, When shall he die, and his name perish?

6 ஒருவன் என்னைப் பார்க்கவந்தால் வஞ்சனையாய்ப் பேசுகிறான்; அவன் தன் இருதயத்தில் அக்கிரமத்தைச் சேகரித்துக்கொண்டு, தெருவிலேபோய், அதைத் தூற்றுகிறான். And if he come to see me, he speaketh vanity: his heart gathereth iniquity to itself; when he goeth abroad, he telleth it.

7 என் பகைஞரெல்லாரும் என்மேலே ஏகமாய் முணுமுணுத்து, எனக்கு விரோதமாயிருந்து எனக்குப் பொல்லாங்கு நினைத்து, All that hate me whisper together against me: against me do they devise my hurt.

8 தீராவியாதி அவனைப் பிடித்துக்கொண்டது; படுக்கையில் கிடக்கிற அவன் இனி எழுந்திருப்பதில்லை என்கிறார்கள். An evil disease, say they, cleaveth fast unto him: and now that he lieth he shall rise up no more.

9 என் பிராணசிநேகிதனும், நான் நம்பினவனும், என் அப்பம் புசித்தவனுமாகிய மனுஷனும், என்மேல் தன் குதிகாலைத் தூக்கினான். Yea, mine own familiar friend, in whom I trusted, which did eat of my bread, hath lifted up his heel against me.

10 கர்த்தாவே, நீர் எனக்கு இரங்கி, நான் அவர்களுக்குச் சரிக்கட்ட என்னை எழுந்திருக்கப்பண்ணும். But thou, O LORD, be merciful unto me, and raise me up, that I may requite them.

11 என் சத்துரு என்மேல் ஜெயங்கொள்ளாததினால், நீர் என்மேல் பிரியமாயிருக்கிறீரென்று அறிவேன். By this I know that thou favourest me, because mine enemy doth not triumph over me.

12 நீர் என் உத்தமத்திலே என்னைத்தாங்கி, என்றென்றைக்கும் உம்முடைய சமுகத்தில் என்னை நிலைநிறுத்துவீர். And as for me, thou upholdest me in mine integrity, and settest me before thy face for ever.

13 இஸ்ரவேலின் தேவனாகிய கர்த்தர் அநாதியாய் என்றென்றைக்குமுள்ள சதாகாலங்களிலும் ஸ்தோத்திரிக்கப்படத்தக்கவர். ஆமென், ஆமென். Blessed be the LORD God of Israel from everlasting, and to everlasting. Amen, and Amen.

1 Siraுmaippattavanmael sinthaiyullavan paakkiyavaan; theengunaalil Karththar avanai viduvippaar. Blessed is he that considereth the poor: the LORD will deliver him in time of trouble.

2 Karththar avanaip paathukaaththu avanai uyirotae vaippaar; poomiyil avan paakkiyavaanaayiruppaan; avan saththurukkalin ishdaththirku neer avanai oppukkoteer. The LORD will preserve him, and keep him alive; and he shall be blessed upon the earth: and thou wilt not deliver him unto the will of his enemies.

3 Padukkaiyinmael viyaathiyaaykkidakkira avanaik Karththar thaanguvaar; avanutaiya viyaathiyilae avan padukkai muluvathaiyum maattippoduveer. The LORD will strengthen him upon the bed of languishing: thou wilt make all his bed in his sickness.

4 Karththaavae, enmael irakkamaayirum; umakku virothamaayp paavanjaெythaen, en aaththumaavaik kunamaakkum entu naan sonnaen. I said, LORD, be merciful unto me: heal my soul; for I have sinned against thee.

5 Avan eppoluthu saavaan, avan paer eppoluthu aliyum? Entu en saththurukkal enakku virothamaaych sollukiraarkal. Mine enemies speak evil of me, When shall he die, and his name perish?

6 Oruvan ennaip paarkkavanthaal vanjanaiyaayp paesukiraan; avan than iruthayaththil akkiramaththaich sekariththukkonndu, theruvilaepoy, athaith thoottaுkiraan. And if he come to see me, he speaketh vanity: his heart gathereth iniquity to itself; when he goeth abroad, he telleth it.

7 En pakainjarellaarum enmaelae aekamaay munumunuththu, enakku virothamaayirunthu enakkup pollaangu ninaiththu, All that hate me whisper together against me: against me do they devise my hurt.

8 Theeraaviyaathi avanaip pitiththukkonndathu; padukkaiyil kidakkira avan ini elunthiruppathillai enkiraarkal. An evil disease, say they, cleaveth fast unto him: and now that he lieth he shall rise up no more.

9 En piraanasinaekithanum, naan nampinavanum, en appam pusiththavanumaakiya manushanum, enmael than kuthikaalaith thookkinaan. Yea, mine own familiar friend, in whom I trusted, which did eat of my bread, hath lifted up his heel against me.

10 Karththaavae, neer enakku irangi, naan avarkalukkuch sarikkatta ennai elunthirukkappannnum. But thou, O LORD, be merciful unto me, and raise me up, that I may requite them.

11 En saththuru enmael jeyangaொllaathathinaal, neer enmael piriyamaayirukkireerentu arivaen. By this I know that thou favourest me, because mine enemy doth not triumph over me.

12 Neer en uththamaththilae ennaiththaangi, ententaikkum ummutaiya samukaththil ennai nilainiraுththuveer. And as for me, thou upholdest me in mine integrity, and settest me before thy face for ever.

13 Isravaelin thaevanaakiya Karththar anaathiyaay ententaikkumulla sathaakaalangalilum sthoththirikkappadaththakkavar. Amen, Amen. Blessed be the LORD God of Israel from everlasting, and to everlasting. Amen, and Amen.