2 Corinthians 3 in Tamil

1 எங்களை நாங்களே மறுபடியும் மெச்சிக்கொள்ளத் தொடங்குகிறோமோ அல்லது சிலருக்கு வேண்டியதாயிருக்கிறதுபோல, உங்களுக்கு உபசார நிருபங்களை அனுப்பவும், உங்களிடத்தில் உபசார நிருபங்களைப் பெற்றுக்கொள்ளவும் எங்களுக்கு வேண்டியதோ? Do we begin again to commend ourselves? or need we, as some others, epistles of commendation to you, or letters of commendation from you?

2 எங்கள் இருதயங்களில் எழுதப்பட்டும், சகல மனுஷராலும் அறிந்து வாசிக்கப்பட்டும் இருக்கிற எங்கள் நிருபம் நீங்கள்தானே. Ye are our epistle written in our hearts, known and read of all men:

3 ஏனெனில் நீங்கள் எங்கள் ஊழியத்தினால் உண்டாகிய கிறிஸ்துவின் நிருபமாயிருக்கிறீர்களென்று வெளியரங்கமாயிருக்கிறது; அது மையினாலல்ல, ஜீவனுள்ள தேவனுடைய ஆவியினாலும்; கற்பலகைகளிலல்ல, இருதயங்களாகிய சதையான பலகைகளிலேயும் எழுதப்பட்டிருக்கிறது. Forasmuch as ye are manifestly declared to be the epistle of Christ ministered by us, written not with ink, but with the Spirit of the living God; not in tables of stone, but in fleshy tables of the heart.

4 நாங்கள் தேவனுக்கு முன்பாகக் கிறிஸ்துவின் மூலமாய் இப்படிப்பட்ட நம்பிக்கையைக் கொண்டிருக்கிறோம். And such trust have we through Christ to God-ward:

5 எங்களால் ஏதாகிலும் ஆகும் என்பதுபோல ஒன்றை யோசிக்கிறதற்கு நாங்கள் எங்களாலே தகுதியானவர்கள் அல்ல; எங்களுடைய தகுதி தேவனால் உண்டாயிருக்கிறது. Not that we are sufficient of ourselves to think any thing as of ourselves; but our sufficiency is of God;

6 புது உடன்படிக்கையின் ஊழியக்காரராயிருக்கும்படி, அவரே எங்களைத் தகுதியுள்ளவர்களாக்கினார்; அந்த உடன்படிக்கை எழுத்திற்குரியதாயிராமல், ஆவிக்குரியதாயிருக்கிறது; எழுத்து கொல்லுகிறது, ஆவியோ உயிர்ப்பிக்கிறது. Who also hath made us able ministers of the new testament; not of the letter, but of the spirit: for the letter killeth, but the spirit giveth life.

7 எழுத்துக்களினால் எழுதப்பட்டுக் கற்களில் பதிந்திருந்த மரணத்துக்கேதுவான ஊழியத்தைச் செய்த மோசேயினுடைய முகத்திலே மகிமைப்பிரகாசம் உண்டானபடியால், இஸ்ரவேல் புத்திரர் அவன் முகத்தை நோக்கிப் பார்க்கக்கூடாதிருந்தார்களே. But if the ministration of death, written and engraven in stones, was glorious, so that the children of Israel could not stedfastly behold the face of Moses for the glory of his countenance; which glory was to be done away:

8 ஒழிந்துபோகிற மகிமையையுடைய அந்த ஊழியம் அப்படிப்பட்ட மகிமையுள்ளதாயிருந்தால், ஆவிக்குரிய ஊழியம் எவ்வளவு அதிக மகிமையுள்ளதாயிருக்கும்? How shall not the ministration of the spirit be rather glorious?

9 ஆக்கினைத்தீர்ப்புக் கொடுக்கும் ஊழியம் மகிமையுள்ளதாயிருந்தால், நீதியைக் கொடுக்கும் ஊழியம் அதிக மகிமையுள்ளதாயிருக்குமே. For if the ministration of condemnation be glory, much more doth the ministration of righteousness exceed in glory.

10 இப்படியாக, மகிமைப்பட்டிருந்த அந்த ஊழியம் இந்த ஊழியத்திற்கு உண்டாயிருக்கிற சிறந்த மகிமைக்குமுன்பாக மகிமைப்பட்டதல்ல. For even that which was made glorious had no glory in this respect, by reason of the glory that excelleth.

11 அன்றியும் ஒழிந்துபோவதே மகிமையுள்ளதாயிருந்ததானால், நிலைத்திருப்பது அதிக மகிமையுள்ளதாயிருக்குமே. For if that which is done away was glorious, much more that which remaineth is glorious.

12 நாங்கள் இப்படிப்பட்ட நம்பிக்கையுடையவர்களாதலால், மிகவும் தாராளமாய்ப் பேசுகிறோம். Seeing then that we have such hope, we use great plainness of speech:

13 மேலும் ஒழிந்துபோவதின் முடிவை இஸ்ரவேல் புத்திரர் நோக்கிப்பாராதபடிக்கு, மோசே தன் முகத்தின்மேல் முக்காடு போட்டுக்கொண்டதுபோல நாங்கள் போடுகிறதில்லை. And not as Moses, which put a vail over his face, that the children of Israel could not stedfastly look to the end of that which is abolished:

14 அவர்களுடைய மனது கடினப்பட்டது; இந்நாள்வரைக்கும் பழைய ஏற்பாடு வாசிக்கப்படுகையில், அந்த முக்காடு நீங்காமலிருக்கிறது; அது கிறிஸ்துவினாலே நீக்கப்படுகிறது. But their minds were blinded: for until this day remaineth the same vail untaken away in the reading of the old testament; which vail is done away in Christ.

15 மோசேயின் ஆகமங்கள் வாசிக்கப்படும்போது, இந்நாள்வரைக்கும் முக்காடு அவர்கள் இருதயத்தின்மேல் இருக்கிறதே. But even unto this day, when Moses is read, the vail is upon their heart.

16 அவர்கள் கர்த்தரிடத்தில் மனந்திரும்பும்போது, அந்த முக்காடு எடுபட்டுப்போம். Nevertheless when it shall turn to the Lord, the vail shall be taken away.

17 கர்த்தரே ஆவியானவர் ; கர்த்தருடைய ஆவி எங்கேயோ அங்கே விடுதலையுமுண்டு. Now the Lord is that Spirit: and where the Spirit of the Lord is, there is liberty.

18 நாமெல்லாரும் திறந்த முகமாய்க் கர்த்தருடைய மகிமையைக் கண்ணாடியிலே காண்கிறதுபோலக் கண்டு, ஆவியாயிருக்கிற கர்த்தரால் அந்தச் சாயலாகத்தானே மகிமையின்மேல் மகிமையடைந்து மறுரூபப்படுகிறோம். But we all, with open face beholding as in a glass the glory of the Lord, are changed into the same image from glory to glory, even as by the Spirit of the Lord.

1 Engalai naangalae maraுpatiyum mechchikkollath thodangukiromo allathu silarukku vaenntiyathaayirukkirathupola, ungalukku upasaara nirupangalai anuppavum, ungalidaththil upasaara nirupangalaip pettaுkkollavum engalukku vaenntiyatho? Do we begin again to commend ourselves? or need we, as some others, epistles of commendation to you, or letters of commendation from you?

2 Engal iruthayangalil eluthappattum, sakala manusharaalum arinthu vaasikkappattum irukkira engal nirupam neengalthaanae. Ye are our epistle written in our hearts, known and read of all men:

3 Aenenil neengal engal ooliyaththinaal unndaakiya Kristhuvin nirupamaayirukkireerkalentu veliyarangamaayirukkirathu; athu maiyinaalalla, jeevanulla thaevanutaiya aaviyinaalum; karpalakaikalilalla, iruthayangalaakiya sathaiyaana palakaikalilaeyum eluthappattirukkirathu. Forasmuch as ye are manifestly declared to be the epistle of Christ ministered by us, written not with ink, but with the Spirit of the living God; not in tables of stone, but in fleshy tables of the heart.

4 Naangal thaevanukku munpaakak Kristhuvin moolamaay ippatippatta nampikkaiyaik konntirukkirom. And such trust have we through Christ to God-ward:

5 Engalaal aethaakilum aakum enpathupola ontai yosikkiratharku naangal engalaalae thakuthiyaanavarkal alla; engalutaiya thakuthi thaevanaal unndaayirukkirathu. Not that we are sufficient of ourselves to think any thing as of ourselves; but our sufficiency is of God;

6 Puthu udanpatikkaiyin ooliyakkaararaayirukkumpati, avarae engalaith thakuthiyullavarkalaakkinaar; antha udanpatikkai eluththirkuriyathaayiraamal, aavikkuriyathaayirukkirathu; eluththu kollukirathu, aaviyo uyirppikkirathu. Who also hath made us able ministers of the new testament; not of the letter, but of the spirit: for the letter killeth, but the spirit giveth life.

7 Eluththukkalinaal eluthappattuk karkalil pathinthiruntha maranaththukkaethuvaana ooliyaththaich seytha Mosesyinutaiya mukaththilae makimaippirakaasam unndaanapatiyaal, Israel puththirar avan mukaththai Nnokkip paarkkakkoodaathirunthaarkalae. But if the ministration of death, written and engraven in stones, was glorious, so that the children of Israel could not stedfastly behold the face of Moses for the glory of his countenance; which glory was to be done away:

8 Olinthupokira makimaiyaiyutaiya antha ooliyam appatippatta makimaiyullathaayirunthaal, aavikkuriya ooliyam evvalavu athika makimaiyullathaayirukkum? How shall not the ministration of the spirit be rather glorious?

9 Aakkinaiththeerppuk kodukkum ooliyam makimaiyullathaayirunthaal, neethiyaik kodukkum ooliyam athika makimaiyullathaayirukkumae. For if the ministration of condemnation be glory, much more doth the ministration of righteousness exceed in glory.

10 Ippatiyaaka, makimaippattiruntha antha ooliyam intha ooliyaththirku unndaayirukkira sirantha makimaikkumunpaaka makimaippattathalla. For even that which was made glorious had no glory in this respect, by reason of the glory that excelleth.

11 Antiyum olinthupovathae makimaiyullathaayirunthathaanaal, nilaiththiruppathu athika makimaiyullathaayirukkumae. For if that which is done away was glorious, much more that which remaineth is glorious.

12 Naangal ippatippatta nampikkaiyutaiyavarkalaathalaal, mikavum thaaraalamaayp paesukirom. Seeing then that we have such hope, we use great plainness of speech:

13 Maelum olinthupovathin mutivai Israel puththirar Nnokkippaaraathapatikku, Moses than mukaththinmael mukkaadu pottukkonndathupola naangal podukirathillai. And not as Moses, which put a vail over his face, that the children of Israel could not stedfastly look to the end of that which is abolished:

14 Avarkalutaiya manathu katinappattathu; innaalvaraikkum palaiya aerpaadu vaasikkappadukaiyil, antha mukkaadu neengaamalirukkirathu; athu Kristhuvinaalae neekkappadukirathu. But their minds were blinded: for until this day remaineth the same vail untaken away in the reading of the old testament; which vail is done away in Christ.

15 Mosesyin aakamangal vaasikkappadumpothu, innaalvaraikkum mukkaadu avarkal iruthayaththinmael irukkirathae. But even unto this day, when Moses is read, the vail is upon their heart.

16 Avarkal karththaridaththil mananthirumpumpothu, antha mukkaadu edupattuppom. Nevertheless when it shall turn to the Lord, the vail shall be taken away.

17 Karththarae Aaviyaanavar ; karththarutaiya aavi engaeyo angae viduthalaiyumunndu. Now the Lord is that Spirit: and where the Spirit of the Lord is, there is liberty.

18 Naamellaarum thirantha mukamaayk karththarutaiya makimaiyaik kannnnaatiyilae kaannkirathupolak kanndu, aaviyaayirukkira karththaraal anthach saayalaakaththaanae makimaiyinmael makimaiyatainthu maraுroopappadukirom. But we all, with open face beholding as in a glass the glory of the Lord, are changed into the same image from glory to glory, even as by the Spirit of the Lord.