2 Samuel 18:6-18 in Tamil in Tamil

6 ஜனங்கள் வெளியே இஸ்ரவேலருக்கு எதிராகப் புறப்பட்டபிற்பாடு, எப்பிராயீம் காட்டிலே யுத்தம் நடந்தது. So the people went out into the field against Israel: and the battle was in the wood of Ephraim;

7 அங்கே இஸ்ரவேல் ஜனங்கள் தாவீதின் சேவகருக்கு முன்பாக முறிய அடிக்கப்பட்டார்கள்; அங்கே அன்றையதினம் இருபதினாயிரம்பேர் மடியத்தக்கதாக பெரிய சங்காரம் உண்டாயிற்று. Where the people of Israel were slain before the servants of David, and there was there a great slaughter that day of twenty thousand men.

8 யுத்தம் அந்த தேசம் எங்கும் பரந்தது; அன்றையதினம் பட்டயம் பட்சித்த ஜனங்களைப்பார்க்கிலும், காடு பட்சித்த ஜனம் அதிகம். For the battle was there scattered over the face of all the country: and the wood devoured more people that day than the sword devoured.

9 அப்சலோம் தாவீதின் சேவகருக்கு எதிர்ப்பட்டான்; அப்சலோம் கோவேறு கழுதையின்மேல் ஏறிவரும்போது, அந்தக் கோவேறு கழுதை சன்னல் பின்னலான ஒரு பெரிய கர்வாலிமரத்தின் கீழவந்ததினால், அவனுடைய தலை கர்வாலிமரத்தில் மாட்டிக்கொண்டு, அவன் வானத்துக்கும் பூமிக்கும் நடுவே தொங்கினான்; அவன் ஏறியிருந்த கோவேறு கழுதை அப்பாலே போயிற்று. And Absalom met the servants of David. And Absalom rode upon a mule, and the mule went under the thick boughs of a great oak, and his head caught hold of the oak, and he was taken up between the heaven and the earth; and the mule that was under him went away.

10 அதை ஒருவன் கண்டு, யோவாபுக்கு அறிவித்து: இதோ, அப்சலோமை ஒரு கர்வாலிமரத்திலே தொங்கக்கண்டேன் என்றான். And a certain man saw it, and told Joab, and said, Behold, I saw Absalom hanged in an oak.

11 அப்பொழுது யோவாப் தனக்கு அதை அறிவித்தவனை நோக்கி: நீ அதைக் கண்டாயே; பின்னை, ஏன் அவனை அங்கே வெட்டி, தரையிலே தள்ளிப்போடவில்லை? நான் உனக்குப் பத்து வெள்ளிக்காசையும் ஒரு கச்சையையும் கொடுக்கக் கடமையுள்ளவனாயிருப்பேனே என்றான். And Joab said unto the man that told him, And, behold, thou sawest him, and why didst thou not smite him there to the ground? and I would have given thee ten shekels of silver, and a girdle.

12 அந்த மனுஷன் யோவாபை நோக்கி: என் கைகளில் ஆயிரம் வெள்ளிக்காசு நிறுத்துக் கொடுக்கப்பட்டாலும், நான் ராஜாவுடைய குமாரன்மேல் என் கையை நீட்டமாட்டேன்; பிள்ளையாண்டானாகிய அப்சலோமை நீங்கள் அவரவர் காப்பாற்றுங்கள் என்று ராஜா உமக்கும் அபிசாய்க்கும் ஈத்தாய்க்கும் எங்கள் காதுகள்கேட்கக் கட்டளையிட்டாரே. And the man said unto Joab, Though I should receive a thousand shekels of silver in mine hand, yet would I not put forth mine hand against the king's son: for in our hearing the king charged thee and Abishai and Ittai, saying, Beware that none touch the young man Absalom.

13 ராஜாவுக்கு ஒரு காரியமும் மறைவாயிருக்கமட்டாது, ஆதலால் நான் அதைச் செய்வேனாகில், என் பிராணனுக்கே விரோதமாகச் செய்பவனாவேன், நீரும் எனக்கு விரோதமாயிருப்பீர் என்றான். Otherwise I should have wrought falsehood against mine own life: for there is no matter hid from the king, and thou thyself wouldest have set thyself against me.

14 ஆதலால் யோவாப்: நான் இப்படி உன்னோடே பேசி, தாமதிக்கமாட்டேன் என்று சொல்லி, தன் கையிலே மூன்று வல்லயங்களை எடுத்துக்கொண்டு, அப்சலோம் இன்னும் கர்வாலிமரத்தின் நடுவிலே உயிரோடே தொங்குகையில், அவைகளை அவன் நெஞ்சிலே குத்தினான். Then said Joab, I may not tarry thus with thee. And he took three darts in his hand, and thrust them through the heart of Absalom, while he was yet alive in the midst of the oak.

15 அப்பொழுது யோவாபின் ஆயுததாரிகளாகிய பத்து சேவகர் அப்சலோமைச் சூழ்ந்து அவனை அடித்துக் கொன்றுபோட்டார்கள். And ten young men that bare Joab's armor compassed about and smote Absalom, and slew him.

16 அப்பொழுது யோவாப் எக்காளம்ஊதி ஜனங்களை நிறுத்திப்போட்டபடியினால், ஜனங்கள் இஸ்ரவேலைப் பின்தொடருகிறதை விட்டுத் திரும்பினார்கள். And Joab blew the trumpet, and the people returned from pursuing after Israel: for Joab held back the people.

17 அவர்கள் அப்சலோமை எடுத்து, அவனைக் காட்டிலுள்ள ஒரு பெரிய குழியிலே போட்டு, அவன்மேல் மகா பெரியகற்குவியலைக் குவித்தார்கள்; இஸ்ரவேலர் எல்லாரும் அவரவர் தங்கள் கூடாரங்களுக்கு ஓடிப்போனார்கள். And they took Absalom, and cast him into a great pit in the wood, and laid a very great heap of stones upon him: and all Israel fled every one to his tent.

18 அப்சலோம் உயிரோடே இருக்கையில் என் பேரை நினைக்கப்பண்ணும்படியாக எனக்குக் குமாரன் இல்லை என்று சொல்லி, ராஜாவின் பள்ளத்தாக்கிலே தனக்கென்று ஒரு தூணை நிறுத்தி அந்தத் தூணுக்குத் தன் பேரைத் தரித்திருந்தான்; அது இந்நாள்வரைக்கும் அப்சலோமின் அடையாளம் என்று சொல்லப்படும். Now Absalom in his lifetime had taken and reared up for himself a pillar, which is in the king's dale: for he said, I have no son to keep my name in remembrance: and he called the pillar after his own name: and it is called unto this day, Absalom's place.

6 Janangal veliyae isravaelarukku ethiraakap purappattapirpaadu, eppiraayeem kaattilae yuththam nadanthathu. So the people went out into the field against Israel: and the battle was in the wood of Ephraim;

7 Angae Israel janangal thaaveethin sevakarukku munpaaka muriya atikkappattarkal; angae antaiyathinam irupathinaayirampaer matiyaththakkathaaka periya sangaaram unndaayittaு. Where the people of Israel were slain before the servants of David, and there was there a great slaughter that day of twenty thousand men.

8 Yuththam antha thaesam engum paranthathu; antaiyathinam pattayam patchiththa janangalaippaarkkilum, kaadu patchiththa janam athikam. For the battle was there scattered over the face of all the country: and the wood devoured more people that day than the sword devoured.

9 Apsalom thaaveethin sevakarukku ethirppattan; apsalom kovaeraு kaluthaiyinmael aerivarumpothu, anthak kovaeraு kaluthai sannal pinnalaana oru periya karvaalimaraththin geelavanthathinaal, avanutaiya thalai karvaalimaraththil maattikkonndu, avan vaanaththukkum poomikkum naduvae thonginaan; avan aeriyiruntha kovaeraு kaluthai appaalae poyittaு. And Absalom met the servants of David. And Absalom rode upon a mule, and the mule went under the thick boughs of a great oak, and his head caught hold of the oak, and he was taken up between the heaven and the earth; and the mule that was under him went away.

10 Athai oruvan kanndu, yovaapukku ariviththu: itho, apsalomai oru karvaalimaraththilae thongakkanntaen entan. And a certain man saw it, and told Joab, and said, Behold, I saw Absalom hanged in an oak.

11 Appoluthu yovaap thanakku athai ariviththavanai Nnokki: nee athaik kanndaayae; pinnai, aen avanai angae vetti, tharaiyilae thallippodavillai? Naan unakkup paththu vellikkaasaiyum oru kachchaைyaiyum kodukkak kadamaiyullavanaayiruppaenae entan. And Joab said unto the man that told him, And, behold, thou sawest him, and why didst thou not smite him there to the ground? and I would have given thee ten shekels of silver, and a girdle.

12 Antha manushan yovaapai Nnokki: en kaikalil aayiram vellikkaasu niraுththuk kodukkappattalum, naan raajaavutaiya kumaaranmael en kaiyai neettamaattaேn; pillaiyaanndaanaakiya apsalomai neengal avaravar kaappaattaுngal entu raajaa umakkum apisaaykkum eeththaaykkum engal kaathukalkaetkak kattalaiyittarae. And the man said unto Joab, Though I should receive a thousand shekels of silver in mine hand, yet would I not put forth mine hand against the king's son: for in our hearing the king charged thee and Abishai and Ittai, saying, Beware that none touch the young man Absalom.

13 Raajaavukku oru kaariyamum maraivaayirukkamattathu, aathalaal naan athaich seyvaenaakil, en piraananukkae virothamaakach seypavanaavaen, neerum enakku virothamaayiruppeer entan. Otherwise I should have wrought falsehood against mine own life: for there is no matter hid from the king, and thou thyself wouldest have set thyself against me.

14 Aathalaal yovaap: naan ippati unnotae paesi, thaamathikkamaattaேn entu solli, than kaiyilae moontu vallayangalai eduththukkonndu, apsalom innum karvaalimaraththin naduvilae uyirotae thongukaiyil, avaikalai avan nenjilae kuththinaan. Then said Joab, I may not tarry thus with thee. And he took three darts in his hand, and thrust them through the heart of Absalom, while he was yet alive in the midst of the oak.

15 Appoluthu yovaapin aayuthathaarikalaakiya paththu sevakar apsalomaich soolnthu avanai atiththuk kontupottarkal. And ten young men that bare Joab's armor compassed about and smote Absalom, and slew him.

16 Appoluthu yovaap ekkaalamoothi janangalai niraுththippottapatiyinaal, janangal isravaelaip pinthodarukirathai vittuth thirumpinaarkal. And Joab blew the trumpet, and the people returned from pursuing after Israel: for Joab held back the people.

17 Avarkal apsalomai eduththu, avanaik kaattilulla oru periya kuliyilae pottu, avanmael makaa periyakarkuviyalaik kuviththaarkal; isravaelar ellaarum avaravar thangal koodaarangalukku otipponaarkal. And they took Absalom, and cast him into a great pit in the wood, and laid a very great heap of stones upon him: and all Israel fled every one to his tent.

18 Apsalom uyirotae irukkaiyil en paerai ninaikkappannnumpatiyaaka enakkuk kumaaran illai entu solli, raajaavin pallaththaakkilae thanakkentu oru thoonnai niraுththi anthath thoonukkuth than paeraith thariththirunthaan; athu innaalvaraikkum apsalomin ataiyaalam entu sollappadum. Now Absalom in his lifetime had taken and reared up for himself a pillar, which is in the king's dale: for he said, I have no son to keep my name in remembrance: and he called the pillar after his own name: and it is called unto this day, Absalom's place.