Genesis 43:16-33 in Tamil in Tamil

16 பென்யமீன் அவர்களோடேகூட வந்திருக்கிறதை யோசேப்பு கண்டு, தன் வீட்டு விசாரணைக்காரனை நோக்கி: நீ இந்த மனிதரை வீட்டுக்கு அழைத்துப்போய், சாப்பாட்டுக்கு வேண்டியவைகளை அடித்து, ஆயத்தம்பண்ணு, மத்தியானத்திலே இந்த மனிதர் என்னோடே சாப்பிடுவார்கள் என்றான். And when Joseph saw Benjamin with them, he said to the ruler of his house, Bring these men home, and slay, and make ready; for these men shall dine with me at noon.

17 அவன் தனக்கு யோசேப்பு சொன்னபடியே செய்து, அந்த மனிதரை யோசேப்பின் வீட்டுக்கு அழைத்துக்கொண்டு போனான். And the man did as Joseph bade; and the man brought the men into Joseph's house.

18 தாங்கள் யோசேப்பின் வீட்டுக்குக் கொண்டுபோகப்படுகிறதை அவர்கள் கண்டு பயந்து, முன்னே நம்முடைய சாக்குகளில் இருந்த பணத்தினிமித்தம் நம்மேல் குற்றம் சுமத்தி, நம்மைப் பிடித்துச் சிறைகளாக்கி, நம்முடைய கழுதைகளை எடுத்துக்கொள்ளும்படி நம்மைக் கொண்டுபோகிறார்கள் என்று சொல்லி, And the men were afraid, because they were brought into Joseph's house; and they said, Because of the money that was returned in our sacks at the first time are we brought in; that he may seek occasion against us, and fall upon us, and take us for bondmen, and our asses.

19 யோசேப்பின் வீட்டு விசாரணைக் காரனண்டையில் சேர்ந்து, வீட்டு வாசற்படியிலே அவனோடே பேசி: And they came near to the steward of Joseph's house, and they communed with him at the door of the house,

20 ஆண்டவனே, நாங்கள் தானியம் கொள்ளும்படி முன்னே வந்து போனோமே; And said, O sir, we came indeed down at the first time to buy food:

21 நாங்கள் தங்கும் இடத்தில் போய் எங்கள் சாக்குகளைத் திறந்தபோது, நாங்கள் நிறுத்துக்கொடுத்த நிறையின்படியே அவனவன் பணம் அவனவன் சாக்கின் வாயிலே இருக்கக் கண்டோம்; அதை நாங்கள் திரும்பவும் எங்கள் கையிலே கொண்டுவந்திருக்கிறோம். And it came to pass, when we came to the inn, that we opened our sacks, and, behold, every man's money was in the mouth of his sack, our money in full weight: and we have brought it again in our hand.

22 மேலும், தானியம் கொள்ளும்படி வேறே பணமும் எங்கள் கையில் கொண்டுவந்திருக்கிறோம்; நாங்கள் முன் கொடுத்த பணத்தை எங்கள் சாக்குகளில் போட்டது இன்னார் என்று அறியோம் என்றார்கள். And other money have we brought down in our hands to buy food: we cannot tell who put our money in our sacks.

23 அதற்கு அவன்: உங்களுக்குச் சமாதானம்; பயப்படவேண்டாம்; உங்கள் தேவனும் உங்கள் தகப்பனுடைய தேவனுமாயிருக்கிறவர் உங்கள் சாக்குகளில் அதை உங்களுக்குப் புதையலாகக் கட்டளையிட்டார்; நீங்கள் கொடுத்த பணம் என்னிடத்தில் வந்து சேர்ந்தது என்று சொல்லி, சிமியோனை வெளியே அழைத்து வந்து, அவர்களிடத்தில் விட்டான். And he said, Peace be to you, fear not: your God, and the God of your father, hath given you treasure in your sacks: I had your money. And he brought Simeon out unto them.

24 மேலும் அந்த மனிதன் அவர்களை யோசேப்பின் வீட்டுக்குள்ளே கூட்டிக்கொண்டுபோய், அவர்கள் தங்கள் கால்களைக் கழுவும்படி தண்ணீர் கொடுத்து, அவர்களுடைய கழுதைகளுக்குத் தீவனம் போட்டான். And the man brought the men into Joseph's house, and gave them water, and they washed their feet; and he gave their asses provender.

25 தாங்கள் அங்கே போஜனம் செய்யப்போகிறதை அவர்கள் கேள்விப்பட்டபடியால், மத்தியானத்தில் யோசேப்பு வருமளவும் காணிக்கையை ஆயத்தமாய் வைத்துக் காத்துக்கொண்டிருந்தார்கள். And they made ready the present against Joseph came at noon: for they heard that they should eat bread there.

26 யோசேப்பு வீட்டுக்கு வந்தபோது, அவர்கள் தங்கள் கையில் இருந்த காணிக்கையை வீட்டுக்குள் அவனிடத்தில் கொண்டுபோய் வைத்து, தரைமட்டும் குனிந்து, அவனை வணங்கினார்கள். And when Joseph came home, they brought him the present which was in their hand into the house, and bowed themselves to him to the earth.

27 அப்பொழுது அவன்: அவர்கள் சுகசெய்தியை விசாரித்து, நீங்கள் சொன்ன முதிர்வயதான உங்கள் தகப்பன் சுகமாயிருக்கிறாரா? அவர் இன்னும் உயிரோடிருக்கிறாரா? என்று அவர்களிடத்தில் விசாரித்தான். And he asked them of their welfare, and said, Is your father well, the old man of whom ye spake? Is he yet alive?

28 அதற்கு அவர்கள்: எங்கள் தகப்பனாராகிய உமது அடியான் சுகமாயிருக்கிறார், இன்னும் உயிரோடிருக்கிறார் என்று சொல்லி, குனிந்து வணங்கினார்கள். And they answered, Thy servant our father is in good health, he is yet alive. And they bowed down their heads, and made obeisance.

29 அவன் தன் கண்களை ஏறெடுத்து, தன் தாய் பெற்ற குமாரனாகிய தன் சகோதரன் பென்யமீனைக் கண்டு, நீங்கள் எனக்குச் சொன்ன உங்கள் இளைய சகோதரன் இவன்தானா என்று கேட்டு, மகனே, தேவன் உனக்குக் கிருபைசெய்யக்கடவர் என்றான். And he lifted up his eyes, and saw his brother Benjamin, his mother's son, and said, Is this your younger brother, of whom ye spake unto me? And he said, God be gracious unto thee, my son.

30 யோசேப்பின் உள்ளம் தன் சகோதரனுக்காகப் பொங்கினபடியால், அவன் அழுகிறதற்கு இடம் தேடி, துரிதமாய் அறைக்குள்ளே போய், அங்கே அழுதான். And Joseph made haste; for his bowels did yearn upon his brother: and he sought where to weep; and he entered into his chamber, and wept there.

31 பின்பு, அவன் தன் முகத்தைக் கழுவி வெளியே வந்து, தன்னை அடக்கிக்கொண்டு, போஜனம் வையுங்கள் என்றான். And he washed his face, and went out, and refrained himself, and said, Set on bread.

32 எகிப்தியர் எபிரெயரோடே சாப்பிடமாட்டார்கள்; அப்படிச் செய்வது எகிப்தியருக்கு அருவருப்பாயிருக்கும், ஆகையால், அவனுக்குத் தனிப்படவும், அவர்களுக்குத் தனிப்படவும், அவனோடே சாப்பிடுகிற எகிப்தியருக்குத் தனிப்படவும் வைத்தார்கள். And they set on for him by himself, and for them by themselves, and for the Egyptians, which did eat with him, by themselves: because the Egyptians might not eat bread with the Hebrews; for that is an abomination unto the Egyptians.

33 அவனுக்கு முன்பாக, மூத்தவன் முதல் இளையவன்வரைக்கும் அவனவன் வயதின்படியே அவர்களை உட்காரவைத்தார்கள்; அதற்காக அவர்கள், ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து ஆச்சரியப்பட்டார்கள். And they sat before him, the firstborn according to his birthright, and the youngest according to his youth: and the men marveled one at another.

16 Penyameen avarkalotaekooda vanthirukkirathai yoseppu kanndu, than veettu visaarannaikkaaranai Nnokki: nee intha manitharai veettukku alaiththuppoy, saappaattukku vaenntiyavaikalai atiththu, aayaththampannnu, maththiyaanaththilae intha manithar ennotae saappiduvaarkal entan. And when Joseph saw Benjamin with them, he said to the ruler of his house, Bring these men home, and slay, and make ready; for these men shall dine with me at noon.

17 Avan thanakku yoseppu sonnapatiyae seythu, antha manitharai yoseppin veettukku alaiththukkonndu ponaan. And the man did as Joseph bade; and the man brought the men into Joseph's house.

18 Thaangal yoseppin veettukkuk konndupokappadukirathai avarkal kanndu payanthu, munnae nammutaiya saakkukalil iruntha panaththinimiththam nammael kuttam sumaththi, nammaip pitiththuch siraikalaakki, nammutaiya kaluthaikalai eduththukkollumpati nammaik konndupokiraarkal entu solli, And the men were afraid, because they were brought into Joseph's house; and they said, Because of the money that was returned in our sacks at the first time are we brought in; that he may seek occasion against us, and fall upon us, and take us for bondmen, and our asses.

19 Yoseppin veettu visaarannaik kaarananntaiyil sernthu, veettu vaasarpatiyilae avanotae paesi: And they came near to the steward of Joseph's house, and they communed with him at the door of the house,

20 Aanndavanae, naangal thaaniyam kollumpati munnae vanthu ponomae; And said, O sir, we came indeed down at the first time to buy food:

21 Naangal thangum idaththil poy engal saakkukalaith thiranthapothu, naangal niraுththukkoduththa niraiyinpatiyae avanavan panam avanavan saakkin vaayilae irukkak kanntoom; athai naangal thirumpavum engal kaiyilae konnduvanthirukkirom. And it came to pass, when we came to the inn, that we opened our sacks, and, behold, every man's money was in the mouth of his sack, our money in full weight: and we have brought it again in our hand.

22 Maelum, thaaniyam kollumpati vaeraே panamum engal kaiyil konnduvanthirukkirom; naangal mun koduththa panaththai engal saakkukalil pottathu innaar entu ariyom entarkal. And other money have we brought down in our hands to buy food: we cannot tell who put our money in our sacks.

23 Atharku avan: ungalukkuch samaathaanam; payappadavaenndaam; ungal thaevanum ungal thakappanutaiya thaevanumaayirukkiravar ungal saakkukalil athai ungalukkup puthaiyalaakak kattalaiyittar; neengal koduththa panam ennidaththil vanthu sernthathu entu solli, simiyonai veliyae alaiththu vanthu, avarkalidaththil vittan. And he said, Peace be to you, fear not: your God, and the God of your father, hath given you treasure in your sacks: I had your money. And he brought Simeon out unto them.

24 Maelum antha manithan avarkalai yoseppin veettukkullae koottikkonndupoy, avarkal thangal kaalkalaik kaluvumpati thannnneer koduththu, avarkalutaiya kaluthaikalukkuth theevanam pottan. And the man brought the men into Joseph's house, and gave them water, and they washed their feet; and he gave their asses provender.

25 Thaangal angae pojanam seyyappokirathai avarkal kaelvippattapatiyaal, maththiyaanaththil yoseppu varumalavum kaannikkaiyai aayaththamaay vaiththuk kaaththukkonntirunthaarkal. And they made ready the present against Joseph came at noon: for they heard that they should eat bread there.

26 Yoseppu veettukku vanthapothu, avarkal thangal kaiyil iruntha kaannikkaiyai veettukkul avanidaththil konndupoy vaiththu, tharaimattum kuninthu, avanai vananginaarkal. And when Joseph came home, they brought him the present which was in their hand into the house, and bowed themselves to him to the earth.

27 Appoluthu avan: avarkal sukaseythiyai visaariththu, neengal sonna muthirvayathaana ungal thakappan sukamaayirukkiraaraa? Avar innum uyirotirukkiraaraa? Entu avarkalidaththil visaariththaan. And he asked them of their welfare, and said, Is your father well, the old man of whom ye spake? Is he yet alive?

28 Atharku avarkal: engal thakappanaaraakiya umathu atiyaan sukamaayirukkiraar, innum uyirotirukkiraar entu solli, kuninthu vananginaarkal. And they answered, Thy servant our father is in good health, he is yet alive. And they bowed down their heads, and made obeisance.

29 Avan than kannkalai aeraெduththu, than thaay petta kumaaranaakiya than sakotharan penyameenaik kanndu, neengal enakkuch sonna ungal ilaiya sakotharan ivanthaanaa entu kaettu, makanae, Dhevan unakkuk kirupaiseyyakkadavar entan. And he lifted up his eyes, and saw his brother Benjamin, his mother's son, and said, Is this your younger brother, of whom ye spake unto me? And he said, God be gracious unto thee, my son.

30 Yoseppin ullam than sakotharanukkaakap ponginapatiyaal, avan alukiratharku idam thaeti, thurithamaay araikkullae poy, angae aluthaan. And Joseph made haste; for his bowels did yearn upon his brother: and he sought where to weep; and he entered into his chamber, and wept there.

31 Pinpu, avan than mukaththaik kaluvi veliyae vanthu, thannai adakkikkonndu, pojanam vaiyungal entan. And he washed his face, and went out, and refrained himself, and said, Set on bread.

32 Ekipthiyar epireyarotae saappidamaattarkal; appatich seyvathu ekipthiyarukku aruvaruppaayirukkum, aakaiyaal, avanukkuth thanippadavum, avarkalukkuth thanippadavum, avanotae saappidukira ekipthiyarukkuth thanippadavum vaiththaarkal. And they set on for him by himself, and for them by themselves, and for the Egyptians, which did eat with him, by themselves: because the Egyptians might not eat bread with the Hebrews; for that is an abomination unto the Egyptians.

33 Avanukku munpaaka, mooththavan muthal ilaiyavanvaraikkum avanavan vayathinpatiyae avarkalai utkaaravaiththaarkal; atharkaaka avarkal, oruvarai oruvar paarththu aachchariyappattarkal. And they sat before him, the firstborn according to his birthright, and the youngest according to his youth: and the men marveled one at another.