Genesis 19:12-22 in Tamil in Tamil

12 பின்பு அந்தப் புருஷர் லோத்தை நோக்கி: இவ்விடத்தில் இன்னும் உனக்கு யார் இருக்கிறார்கள்? மருமகனாவது, உன் குமாரராவது, உன் குமாரத்திகளாவது, பட்டணத்தில் உனக்குரிய எவர்களாவது இருந்தால், அவர்களை இந்த ஸ்தலத்திலிருந்து வெளியே அழைத்துக்கொண்டு போ. And the men said unto Lot, Hast thou here any besides? son in law, and thy sons, and thy daughters, and whatsoever thou hast in the city, bring them out of this place:

13 நாங்கள் இந்த ஸ்தலத்தை அழிக்கப்போகிறோம்; இவர்கள் கூக்குரல் கர்த்தருடைய சமுகத்தில் பெரிதாயிருக்கிறது; இதை அழிக்கக் கர்த்தர் எங்களை அனுப்பினார் என்றார்கள். For we will destroy this place, because the cry of them is waxen great before the face of the LORD; and the LORD hath sent us to destroy it.

14 அப்பொழுது லோத்து புறப்பட்டு, தன் குமாரத்திகளை விவாகம்பண்ணப்போகிற தன் மருமக்கள்மாரோடே பேசி: நீங்கள் எழுந்து இந்த ஸ்தலத்தை விட்டுப் புறப்படுங்கள்; கர்த்தர் இந்தப் பட்டணத்தை அழிக்கப் போகிறார் என்றான்; அவனுடைய மருமக்கள்மாரின் பார்வைக்கு அவன் பரியாசம்பண்ணுகிறதாகக் கண்டது. And Lot went out, and spake unto his sons in law, which married his daughters, and said, Up, get you out of this place; for the LORD will destroy this city. But he seemed as one that mocked unto his sons in law.

15 கிழக்கு வெளுக்கும்போது அந்தத் தூதர் லோத்தை நோக்கி: பட்டணத்திற்கு வரும் தண்டனையில் நீ அழியாதபடிக்கு எழுந்து, உன் மனைவியையும், இங்கே இருக்கிற உன் இரண்டு குமாரத்திகளையும் அழைத்துக்கொண்டுபோ என்று சொல்லி, அவனைத் துரிதப்படுத்தினார்கள். And when the morning arose, then the angels hastened Lot, saying, Arise, take thy wife, and thy two daughters, which are here; lest thou be consumed in the iniquity of the city.

16 அவன் தாமதித்துக்கொண்டிருக்கும்போது கர்த்தர் அவன்மேல் வைத்த இரக்கத்தினாலே, அந்தப் புருஷர் அவன் கையையும், அவன் மனைவியின் கையையும், அவன் இரண்டு குமாரத்திகளின் கையையும் பிடித்து, அவனைப் பட்டணத்திற்கு வெளியே கொண்டுபோய் விட்டார்கள். And while he lingered, the men laid hold upon his hand, and upon the hand of his wife, and upon the hand of his two daughters; the LORD being merciful unto him: and they brought him forth, and set him without the city.

17 அவர்களை வெளியே கொண்டுபோய் விட்டபின்பு, அவர்: உன் ஜீவன் தப்ப ஓடிப்போ, பின்னிட்டுப் பாராதே; இந்தச் சமபூமியில் எங்கும் நிற்காதே; நீ அழியாதபடிக்கு மலைக்கு ஓடிப்போ என்றார். And it came to pass, when they had brought them forth abroad, that he said, Escape for thy life; look not behind thee, neither stay thou in all the plain; escape to the mountain, lest thou be consumed.

18 அதற்கு லோத்து: அப்படியல்ல ஆண்டவரே, And Lot said unto them, Oh, not so, my LORD:

19 உமது கண்களில் உமது அடியேனுக்குக் கிருபைகிடைத்ததே; என் பிராணனைக் காக்கத் தேவரீர் எனக்குச் செய்த கிருபையைப் பெரிதாக விளங்கப்பண்ணினீர்; மலைக்கு ஓடிப்போக என்னால் முடியாது, தீங்கு என்னைத் தொடரும், நான் மரித்துப்போவேன். Behold now, thy servant hath found grace in thy sight, and thou hast magnified thy mercy, which thou hast showed unto me in saving my life; and I cannot escape to the mountain, lest some evil take me, and I die:

20 அதோ, அந்த ஊர் இருக்கிறதே, நான் அதற்கு ஓடிப்போகத்தக்கதாய் அது கிட்ட இருக்கிறது; என் பிராணன் பிழைக்க நான் அங்கே ஓடிப்போகட்டும், அது சின்ன ஊர்தானே என்றான். Behold now, this city is near to flee unto, and it is a little one: Oh, let me escape thither, (is it not a little one?) and my soul shall live.

21 அதற்கு அவர்: நீ கேட்டுக்கொண்ட ஊரை நான் கவிழ்த்துப்போடாதபடிக்கு, இந்த விஷயத்திலும் உனக்கு அநுக்கிரகம்பண்ணினேன். And he said unto him, See, I have accepted thee concerning this thing also, that I will not overthrow this city, for the which thou hast spoken.

22 தீவிரமாய் அங்கே ஓடித் தப்பித்துக்கொள்; நீ அங்கே போய்ச் சேருமட்டும் நான் ஒன்றும் செய்யக் கூடாது என்றார்; ஆகையால் அந்த ஊர் சோவார் என்னப்பட்டது. Haste thee, escape thither; for I cannot do anything till thou be come thither. Therefore the name of the city was called Zoar.

12 Pinpu anthap purushar loththai Nnokki: ivvidaththil innum unakku yaar irukkiraarkal? Marumakanaavathu, un kumaararaavathu, un kumaaraththikalaavathu, pattanaththil unakkuriya evarkalaavathu irunthaal, avarkalai intha sthalaththilirunthu veliyae alaiththukkonndu po. And the men said unto Lot, Hast thou here any besides? son in law, and thy sons, and thy daughters, and whatsoever thou hast in the city, bring them out of this place:

13 Naangal intha sthalaththai alikkappokirom; ivarkal kookkural karththarutaiya samukaththil perithaayirukkirathu; ithai alikkak Karththar engalai anuppinaar entarkal. For we will destroy this place, because the cry of them is waxen great before the face of the LORD; and the LORD hath sent us to destroy it.

14 Appoluthu loththu purappattu, than kumaaraththikalai vivaakampannnappokira than marumakkalmaarotae paesi: neengal elunthu intha sthalaththai vittup purappadungal; Karththar inthap pattanaththai alikkap pokiraar entan; avanutaiya marumakkalmaarin paarvaikku avan pariyaasampannnukirathaakak kanndathu. And Lot went out, and spake unto his sons in law, which married his daughters, and said, Up, get you out of this place; for the LORD will destroy this city. But he seemed as one that mocked unto his sons in law.

15 Kilakku velukkumpothu anthath thoothar loththai Nnokki: pattanaththirku varum thanndanaiyil nee aliyaathapatikku elunthu, un manaiviyaiyum, ingae irukkira un iranndu kumaaraththikalaiyum alaiththukkonndupo entu solli, avanaith thurithappaduththinaarkal. And when the morning arose, then the angels hastened Lot, saying, Arise, take thy wife, and thy two daughters, which are here; lest thou be consumed in the iniquity of the city.

16 Avan thaamathiththukkonntirukkumpothu Karththar avanmael vaiththa irakkaththinaalae, anthap purushar avan kaiyaiyum, avan manaiviyin kaiyaiyum, avan iranndu kumaaraththikalin kaiyaiyum pitiththu, avanaip pattanaththirku veliyae konndupoy vittarkal. And while he lingered, the men laid hold upon his hand, and upon the hand of his wife, and upon the hand of his two daughters; the LORD being merciful unto him: and they brought him forth, and set him without the city.

17 Avarkalai veliyae konndupoy vittapinpu, avar: un jeevan thappa otippo, pinnittup paaraathae; inthach samapoomiyil engum nirkaathae; nee aliyaathapatikku malaikku otippo entar. And it came to pass, when they had brought them forth abroad, that he said, Escape for thy life; look not behind thee, neither stay thou in all the plain; escape to the mountain, lest thou be consumed.

18 Atharku loththu: appatiyalla aanndavarae, And Lot said unto them, Oh, not so, my LORD:

19 Umathu kannkalil umathu atiyaenukkuk kirupaikitaiththathae; en piraananaik kaakkath thaevareer enakkuch seytha kirupaiyaip perithaaka vilangappannnnineer; malaikku otippoka ennaal mutiyaathu, theengu ennaith thodarum, naan mariththuppovaen. Behold now, thy servant hath found grace in thy sight, and thou hast magnified thy mercy, which thou hast showed unto me in saving my life; and I cannot escape to the mountain, lest some evil take me, and I die:

20 Atho, antha oor irukkirathae, naan atharku otippokaththakkathaay athu kitta irukkirathu; en piraanan pilaikka naan angae otippokattum, athu sinna oorthaanae entan. Behold now, this city is near to flee unto, and it is a little one: Oh, let me escape thither, (is it not a little one?) and my soul shall live.

21 Atharku avar: nee kaettukkonnda oorai naan kavilththuppodaathapatikku, intha vishayaththilum unakku anukkirakampannnninaen. And he said unto him, See, I have accepted thee concerning this thing also, that I will not overthrow this city, for the which thou hast spoken.

22 Theeviramaay angae otith thappiththukkol; nee angae poych serumattum naan ontum seyyak koodaathu entar; aakaiyaal antha oor sovaar ennappattathu. Haste thee, escape thither; for I cannot do anything till thou be come thither. Therefore the name of the city was called Zoar.