Psalm 39 in Tamil

1 என் நாவினால் பாவஞ்செய்யாதபடிக்கு நான் என் வழிகளைக் காத்து, துன்மார்க்கன் எனக்கு முன்பாக இருக்குமட்டும் என் வாயைக் கடிவாளத்தால் அடக்கிவைப்பேன் என்றேன். I said, I will take heed to my ways, that I sin not with my tongue: I will keep my mouth with a bridle, while the wicked is before me.

2 நான் மவுனமாகி, ஊமையனாயிருந்தேன், நலமானதையும் பேசாமல் அமர்ந்திருந்தேன்; ஆனாலும் என் துக்கம் அதிகரித்தது; I was dumb with silence, I held my peace, even from good; and my sorrow was stirred.

3 என் இருதயம் எனக்குள்ளே அனல்கொண்டது; நான் தியானிக்கையில் அக்கினி மூண்டது; அப்பொழுது என் நாவினால் விண்ணப்பம்செய்தேன். My heart was hot within me, while I was musing the fire burned: then spake I with my tongue,

4 கர்த்தாவே, நான் எவ்வளவாய் நிலையற்றவன் என்று உணரும்படி என் முடிவையும், என் நாட்களின் அளவு இவ்வளவு என்பதையும் எனக்குத் தெரிவியும். LORD, make me to know mine end, and the measure of my days, what it is: that I may know how frail I am.

5 இதோ, என் நாட்களை நாலுவிரற்கடையளவாக்கினீர்; என் ஆயுசு உமது பார்வைக்கு இல்லாததுபோலிருக்கிறது; எந்த மனுஷனும் மாயையே என்பது நிச்சயம். (சேலா.) Behold, thou hast made my days as an handbreadth; and mine age is as nothing before thee: verily every man at his best state is altogether vanity. Selah.

6 வேஷமாகவே மனுஷன் திரிகிறான்; விருதாவாகவே சஞ்சலப்படுகிறான்; ஆஸ்தியைச் சேர்க்கிறான். யார் அதை வாரிக்கொள்ளுவான் என்று அறியான். Surely every man walketh in a vain shew: surely they are disquieted in vain: he heapeth up riches, and knoweth not who shall gather them.

7 இப்போதும் ஆண்டவரே, நான் எதற்கு எதிர்பார்த்திருக்கிறேன்? நீரே என் நம்பிக்கை. And now, Lord, what wait I for? my hope is in thee.

8 என் மீறுதல்கள் எல்லாவற்றிலுமிருந்து என்னை விடுதலையாக்கும், மூடனுடைய நிந்தனைக்கு என்னை ஒப்புக்கொடாதேயும். Deliver me from all my transgressions: make me not the reproach of the foolish.

9 நீரே இதைச் செய்தீர் என்று நான் வாயைத் திறவாமல் மவுனமாயிருந்தேன். I was dumb, I opened not my mouth; because thou didst it.

10 என்னிலிருந்து உம்முடைய வாதையை எடுத்துப்போடும்; உமதுகரத்தின் அடிகளால் நான் சோர்ந்துபோனேன். Remove thy stroke away from me: I am consumed by the blow of thine hand.

11 அக்கிரமத்தினிமித்தம் நீர் மனுஷனைக் கடிந்துகொண்டு தண்டிக்கிறபோது அவன் வடிவைப் பொட்டரிப்பைப்போல் அழியப்பண்ணுகிறீர்; நிச்சயமாக எந்த மனுஷனும் மாயையே.(சேலா.) When thou with rebukes dost correct man for iniquity, thou makest his beauty to consume away like a moth: surely every man is vanity. Selah.

12 கர்த்தாவே, என் ஜெபத்தைக்கேட்டு, என் கூப்பிடுதலுக்குச் செவிகொடும்; என் கண்ணீருக்கு மவுனமாயிராதேயும்; என் பிதாக்களெல்லாரையும்போல நானும் உமக்குமுன்பாக அந்நியனும் பரதேசியுமாயிருக்கிறேன். Hear my prayer, O LORD, and give ear unto my cry; hold not thy peace at my tears: for I am a stranger with thee, and a sojourner, as all my fathers were.

13 நான் இனி இராமற்போகுமுன்னே தேறுதலடையும்படி என்னிடத்தில் பொறுமையாயிரும். O spare me, that I may recover strength, before I go hence, and be no more.

1 En naavinaal paavanjaெyyaathapatikku naan en valikalaik kaaththu, thunmaarkkan enakku munpaaka irukkumattum en vaayaik kativaalaththaal adakkivaippaen enten. I said, I will take heed to my ways, that I sin not with my tongue: I will keep my mouth with a bridle, while the wicked is before me.

2 Naan mavunamaaki, oomaiyanaayirunthaen, nalamaanathaiyum paesaamal amarnthirunthaen; aanaalum en thukkam athikariththathu; I was dumb with silence, I held my peace, even from good; and my sorrow was stirred.

3 En iruthayam enakkullae analkonndathu; naan thiyaanikkaiyil akkini moonndathu; appoluthu en naavinaal vinnnappamseythaen. My heart was hot within me, while I was musing the fire burned: then spake I with my tongue,

4 Karththaavae, naan evvalavaay nilaiyattavan entu unarumpati en mutivaiyum, en naatkalin alavu ivvalavu enpathaiyum enakkuth theriviyum. LORD, make me to know mine end, and the measure of my days, what it is: that I may know how frail I am.

5 Itho, en naatkalai naaluvirarkataiyalavaakkineer; en aayusu umathu paarvaikku illaathathupolirukkirathu; entha manushanum maayaiyae enpathu nichchayam. (selaa.) Behold, thou hast made my days as an handbreadth; and mine age is as nothing before thee: verily every man at his best state is altogether vanity. Selah.

6 Vaeshamaakavae manushan thirikiraan; viruthaavaakavae sanjalappadukiraan; aasthiyaich serkkiraan. Yaar athai vaarikkolluvaan entu ariyaan. Surely every man walketh in a vain shew: surely they are disquieted in vain: he heapeth up riches, and knoweth not who shall gather them.

7 Ippothum aanndavarae, naan etharku ethirpaarththirukkiraேn? Neerae en nampikkai. And now, Lord, what wait I for? my hope is in thee.

8 En meeraுthalkal ellaavattilumirunthu ennai viduthalaiyaakkum, moodanutaiya ninthanaikku ennai oppukkodaathaeyum. Deliver me from all my transgressions: make me not the reproach of the foolish.

9 Neerae ithaich seytheer entu naan vaayaith thiravaamal mavunamaayirunthaen. I was dumb, I opened not my mouth; because thou didst it.

10 Ennilirunthu ummutaiya vaathaiyai eduththuppodum; umathukaraththin atikalaal naan sornthuponaen. Remove thy stroke away from me: I am consumed by the blow of thine hand.

11 Akkiramaththinimiththam neer manushanaik katinthukonndu thanntikkirapothu avan vativaip pottarippaippol aliyappannnukireer; nichchayamaaka entha manushanum maayaiyae.(selaa.) When thou with rebukes dost correct man for iniquity, thou makest his beauty to consume away like a moth: surely every man is vanity. Selah.

12 Karththaavae, en jepaththaikkaettu, en kooppiduthalukkuch sevikodum; en kannnneerukku mavunamaayiraathaeyum; en pithaakkalellaaraiyumpola naanum umakkumunpaaka anniyanum parathaesiyumaayirukkiraேn. Hear my prayer, O LORD, and give ear unto my cry; hold not thy peace at my tears: for I am a stranger with thee, and a sojourner, as all my fathers were.

13 Naan ini iraamarpokumunnae thaeraுthalataiyumpati ennidaththil poraுmaiyaayirum. O spare me, that I may recover strength, before I go hence, and be no more.