Ecclesiastes 1 in Tamil

1 தாவீதின் குமாரனும் எருசலேமின் ராஜாவுமாகிய பிரசங்கியின் வாக்கியங்கள். The words of the Preacher, the son of David, king in Jerusalem.

2 மாயை, மாயை, எல்லாம் மாயை என்று பிரசங்கி சொல்லுகிறான். Vanity of vanities, saith the Preacher, vanity of vanities; all is vanity.

3 சூரியனுக்குக் கீழே மனுஷன் படுகிற எல்லாப் பிரயாசத்தினாலும் அவனுக்குப் பலன் என்ன? What profit hath a man of all his labour which he taketh under the sun?

4 ஒரு சந்ததி போகிறது, மறு சந்ததி வருகிறது; பூமியோ என்றைக்கும் நிலைத்திருக்கிறது. One generation passeth away, and another generation cometh: but the earth abideth for ever.

5 சூரியன் உதிக்கிறது, சூரியன் அஸ்தமிக்கிறது; தான் உதித்த இடத்திற்கு அது திரும்பவும் தீவிரிக்கிறது. The sun also ariseth, and the sun goeth down, and hasteth to his place where he arose.

6 காற்று தெற்கே போய், வடக்கேயுஞ்சுற்றி சுழன்று சுழன்று அடித்து, தான் சுற்றின இடத்துக்கே திரும்பவும் வரும். The wind goeth toward the south, and turneth about unto the north; it whirleth about continually, and the wind returneth again according to his circuits.

7 எல்லா நதிகளும் சமுத்திரத்திலே ஓடி விழுந்தும் சமுத்திரம் நிரம்பாது; தாங்கள் உற்பத்தியான இடத்திற்கே நதிகள் மறுபடியும் திரும்பும். All the rivers run into the sea; yet the sea is not full; unto the place from whence the rivers come, thither they return again.

8 எல்லாம் வருத்தத்தினால் நிறைந்திருக்கிறது; அது மனுஷரால் சொல்லிமுடியாது; காண்கிறதினால் கண் திருப்தியாகிறதில்லை, கேட்கிறதினால் செவி நிரப்பப்படுகிறதுமில்லை. All things are full of labour; man cannot utter it: the eye is not satisfied with seeing, nor the ear filled with hearing.

9 முன் இருந்ததே இனிமேலும் இருக்கும்; முன் செய்யப்பட்டதே பின்னும் செய்யப்படும்; சூரியனுக்குக் கீழே நூதனமானது ஒன்றுமில்லை. The thing that hath been, it is that which shall be; and that which is done is that which shall be done: and there is no new thing under the sun.

10 இதைப் பார், இது நூதனம் என்று சொல்லப்படத்தக்க காரியம் ஒன்றுண்டோ? அது நமக்கு முன்னுள்ள பூர்வகாலங்களிலும் இருந்ததே. Is there any thing whereof it may be said, See, this is new? it hath been already of old time, which was before us.

11 முன் இருந்தவைகளைப்பற்றி ஞாபகம் இல்லை; அப்படியே பின்வரும் காரியங்களைப்பற்றியும் இனிமேலிருப்பவர்களுக்கு ஞாபகம் இராது. There is no remembrance of former things; neither shall there be any remembrance of things that are to come with those that shall come after.

12 பிரசங்கியாகிய நான் எருசலேமில் இஸ்ரவேலருக்கு ராஜாவாயிருந்தேன். I the Preacher was king over Israel in Jerusalem.

13 வானத்தின்கீழ் நடப்பதையெல்லாம் ஞானமாய் விசாரித்து ஆராய்ச்சி செய்கிறதற்கு என் மனதைப் பிரயோகம்பண்ணினேன், மனுபுத்திரர் இந்தக் கடுந்தொல்லையில் அடிபடும்படிக்கு தேவன் அதை அவர்களுக்கு நியமித்திருக்கிறார். And I gave my heart to seek and search out by wisdom concerning all things that are done under heaven: this sore travail hath God given to the sons of man to be exercised therewith.

14 சூரியனுக்குக் கீழே செய்யப்படுகிற காரியங்களையெல்லாம் கவனித்துப் பார்த்தேன்; இதோ, எல்லாம் மாயையும், மனதுக்குச் சஞ்சலமுமாயிருக்கிறது. I have seen all the works that are done under the sun; and, behold, all is vanity and vexation of spirit.

15 கோணலானதை நேராக்கக் கூடாது, குறைவானதை எண்ணிமுடியாது. That which is crooked cannot be made straight: and that which is wanting cannot be numbered.

16 இதோ, நான் பெரியவனாயிருந்து, எனக்குமுன் எருசலேமிலிருந்த எல்லாரைப்பார்க்கிலும் ஞானமடைந்து தேறினேன்; என் மனம் மிகுந்த ஞானத்தையும் அறிவையும் கண்டறிந்தது என்று நான் என் உள்ளத்திலே சொல்லிக்கொண்டேன். I communed with mine own heart, saying, Lo, I am come to great estate, and have gotten more wisdom than all they that have been before me in Jerusalem: yea, my heart had great experience of wisdom and knowledge.

17 ஞானத்தை அறிகிறதற்கும், பைத்தியத்தையும் மதியீனத்தையும் அறிகிறதற்கும், நான் என் மனதைப் பிரயோகம்பண்ணினேன்; இதுவும் மனதுக்குச் சஞ்சலமாயிருக்கிறதென்று கண்டேன். And I gave my heart to know wisdom, and to know madness and folly: I perceived that this also is vexation of spirit.

18 அதிக ஞானத்திலே அதிக சலிப்புணடு; அறிவுபெருத்தவன் நோவுபெருத்தவன். For in much wisdom is much grief: and he that increaseth knowledge increaseth sorrow.

1 Thaaveethin kumaaranum erusalaemin raajaavumaakiya pirasangiyin vaakkiyangal. The words of the Preacher, the son of David, king in Jerusalem.

2 Maayai, maayai, ellaam maayai entu pirasangi sollukiraan. Vanity of vanities, saith the Preacher, vanity of vanities; all is vanity.

3 Sooriyanukkuk geelae manushan padukira ellaap pirayaasaththinaalum avanukkup palan enna? What profit hath a man of all his labour which he taketh under the sun?

4 Oru santhathi pokirathu, maraு santhathi varukirathu; poomiyo entaikkum nilaiththirukkirathu. One generation passeth away, and another generation cometh: but the earth abideth for ever.

5 Sooriyan uthikkirathu, sooriyan asthamikkirathu; thaan uthiththa idaththirku athu thirumpavum theevirikkirathu. The sun also ariseth, and the sun goeth down, and hasteth to his place where he arose.

6 Kaattaு therkae poy, vadakkaeyunjutti sulantu sulantu atiththu, thaan suttina idaththukkae thirumpavum varum. The wind goeth toward the south, and turneth about unto the north; it whirleth about continually, and the wind returneth again according to his circuits.

7 Ellaa nathikalum samuththiraththilae oti vilunthum samuththiram nirampaathu; thaangal urpaththiyaana idaththirkae nathikal maraுpatiyum thirumpum. All the rivers run into the sea; yet the sea is not full; unto the place from whence the rivers come, thither they return again.

8 Ellaam varuththaththinaal nirainthirukkirathu; athu manusharaal sollimutiyaathu; kaannkirathinaal kann thirupthiyaakirathillai, kaetkirathinaal sevi nirappappadukirathumillai. All things are full of labour; man cannot utter it: the eye is not satisfied with seeing, nor the ear filled with hearing.

9 Mun irunthathae inimaelum irukkum; mun seyyappattathae pinnum seyyappadum; sooriyanukkuk geelae noothanamaanathu ontumillai. The thing that hath been, it is that which shall be; and that which is done is that which shall be done: and there is no new thing under the sun.

10 Ithaip paar, ithu noothanam entu sollappadaththakka kaariyam ontunntoo? Athu namakku munnulla poorvakaalangalilum irunthathae. Is there any thing whereof it may be said, See, this is new? it hath been already of old time, which was before us.

11 Mun irunthavaikalaippatti njaapakam illai; appatiyae pinvarum kaariyangalaippattiyum inimaeliruppavarkalukku njaapakam iraathu. There is no remembrance of former things; neither shall there be any remembrance of things that are to come with those that shall come after.

12 Pirasangiyaakiya naan erusalaemil isravaelarukku raajaavaayirunthaen. I the Preacher was king over Israel in Jerusalem.

13 Vaanaththingeel nadappathaiyellaam njaanamaay visaariththu aaraaychchi seykiratharku en manathaip pirayokampannnninaen, manupuththirar inthak kadunthollaiyil atipadumpatikku Dhevan athai avarkalukku niyamiththirukkiraar. And I gave my heart to seek and search out by wisdom concerning all things that are done under heaven: this sore travail hath God given to the sons of man to be exercised therewith.

14 Sooriyanukkuk geelae seyyappadukira kaariyangalaiyellaam kavaniththup paarththaen; itho, ellaam maayaiyum, manathukkuch sanjalamumaayirukkirathu. I have seen all the works that are done under the sun; and, behold, all is vanity and vexation of spirit.

15 Konalaanathai naeraakkak koodaathu, kuraivaanathai ennnnimutiyaathu. That which is crooked cannot be made straight: and that which is wanting cannot be numbered.

16 Itho, naan periyavanaayirunthu, enakkumun erusalaemiliruntha ellaaraippaarkkilum njaanamatainthu thaerinaen; en manam mikuntha njaanaththaiyum arivaiyum kanndarinthathu entu naan en ullaththilae sollikkonntaen. I communed with mine own heart, saying, Lo, I am come to great estate, and have gotten more wisdom than all they that have been before me in Jerusalem: yea, my heart had great experience of wisdom and knowledge.

17 Njaanaththai arikiratharkum, paiththiyaththaiyum mathiyeenaththaiyum arikiratharkum, naan en manathaip pirayokampannnninaen; ithuvum manathukkuch sanjalamaayirukkirathentu kanntaen. And I gave my heart to know wisdom, and to know madness and folly: I perceived that this also is vexation of spirit.

18 Athika njaanaththilae athika salippunadu; arivuperuththavan Nnovuperuththavan. For in much wisdom is much grief: and he that increaseth knowledge increaseth sorrow.