2 Samuel 3:28-38 in Tamil in Tamil

28 தாவீது அதைக் கேட்டபோது: நேரின் குமாரனாகிய அப்னேரின் இரத்தத்திற்காக என்மேலும் என் ராஜ்யத்தின் மேலும் கர்த்தருக்கு முன்பாக என்றைக்கும் பழியில்லை. And afterward when David heard it, he said, I and my kingdom are guiltless before the LORD for ever from the blood of Abner the son of Ner:

29 அது யோவாபுடைய தலையின் மேலும், அவன் தகப்பன் குடும்பத்தின் மேலும் சுமந்திருப்பதாக; யோவாபின் வீட்டாரிலே பிரமியக்காரனும், குஷ்டரோகியும், கோல் ஊன்றி நடக்கிறவனும், பட்டயத்தால் விழுகிறவனும், அப்பம் குறைச்சலுள்ளவனும் ஒருக்காலும் ஒழிந்துபோகவதில்லை என்றான். Let it rest on the head of Joab, and on all his father's house; and let there not fail from the house of Joab one that hath an issue, or that is a leper, or that leaneth on a staff, or that falleth on the sword, or that lacketh bread.

30 அப்னேர் கிபியோனில் நடந்த யுத்ததிலே தங்கள் தம்பியாகிய ஆசகேலைக் கொன்றதினிமித்தம் யோவாபும் அவன் சகோதரனாகிய அபிசாயும் அவனைச் சங்காரம்பண்ணினார்கள். So Joab, and Abishai his brother slew Abner, because he had slain their brother Asahel at Gibeon in the battle.

31 தாவீது யோவாபையும் அவனோடிருந்த சகல ஜனங்களையும் பார்த்து: நீங்கள் உங்கள் வஸ்திரங்களைக் கிழித்துக்கொண்டு, இரட்டுடுத்தி, அப்னேருக்கு முன்னாக நடந்து துக்கங்கொண்டாடுங்கள் என்று சொல்லி, தாவீதுராஜா தானும் பாடைக்குப் பின்சென்றான். And David said to Joab, and to all the people that were with him, Rend your clothes, and gird you with sackcloth, and mourn before Abner. And king David himself followed the bier.

32 அவர்கள் அப்னேரை எப்ரோனிலே அடக்கம்பண்ணுகையில் ராஜா அப்னேரின் கல்லறையண்டையிலே சத்தமிட்டு அழுதான்; சகல ஜனங்களும் அழுதார்கள். And they buried Abner in Hebron: and the king lifted up his voice, and wept at the grave of Abner; and all the people wept.

33 ராஜா அப்னேருக்காகப் புலம்பி: மதிகெட்டவன் சாகிறதுபோல அப்னேர் செத்துப்போனானோ? And the king lamented over Abner, and said, Died Abner as a fool dieth?

34 உன் கைகள் கட்டப்படவும் இல்லை, உன் கால்களில் விலங்கு போடப்பட்டவும் இல்லை, துஷ்டர் கையில் மடிகிறதுபோல மடிந்தாயே என்றான்; அப்பொழுது ஜனங்களளெல்லாரும் பின்னும் அதிகமாய் அவனுக்காக அழுதார்கள். Thy hands were not bound, nor thy feet put into fetters: as a man falleth before wicked men, so fellest thou. And all the people wept again over him.

35 பொழுது இன்னும் இருக்கையில், ஜனங்கள் எல்லாரும் வந்து அப்பம் புசியும் என்று தாவீதுக்குப் சொன்னபோது, தாவீது: சூரியன் அஸ்தமிக்கிறதற்கு முன்னே நான் அப்பத்தையாகிலும், வெறெதையாகிலும் ருசிபார்த்தால் தேவன் எனக்கு அதற்குச் சரியாகவும் அதற்கு அதிகமாகவும் செய்யக்கடவர் என்று ஆணையிட்டுச் சொன்னான். And when all the people came to cause David to eat meat while it was yet day, David sware, saying, So do God to me, and more also, if I taste bread, or ought else, till the sun be down.

36 ஜனங்கள் எல்லாரும் அதைக் கவனித்தார்கள்; அது அவர்கள் பார்வைக்கு நன்றாயிருந்தது; அப்படியே ராஜா செய்ததெல்லாம் சகல ஜனங்களுக்கும் நலமாய்த் தோன்றினது. And all the people took notice of it, and it pleased them: as whatsoever the king did pleased all the people.

37 நேரின் குமாரனாகிய அப்னேரைக் கொன்றுபோட்டது ராஜாவினால் உண்டானதல்லவென்று அந்நாளிலே சகல ஜனங்களும், இஸ்ரவேலர் அனைவரும் அறிந்துகொண்டார்கள். For all the people and all Israel understood that day that it was not of the king to slay Abner the son of Ner.

38 ராஜா தன் ஊழியக்காரரை நோக்கி: இன்றையதினம் இஸ்ரவேலில் பிரபுவும், பெரிய மனுஷனுமாகிய ஒருவன் விழுந்தான் என்று அறியீர்களா? And the king said unto his servants, Know ye not that there is a prince and a great man fallen this day in Israel?

28 David athaik kaettapothu: naerin kumaaranaakiya apnaerin iraththaththirkaaka enmaelum en raajyaththin maelum karththarukku munpaaka entaikkum paliyillai. And afterward when David heard it, he said, I and my kingdom are guiltless before the LORD for ever from the blood of Abner the son of Ner:

29 Athu yovaaputaiya thalaiyin maelum, avan thakappan kudumpaththin maelum sumanthiruppathaaka; yovaapin veettarilae piramiyakkaaranum, kushdarokiyum, kol oonti nadakkiravanum, pattayaththaal vilukiravanum, appam kuraichchalullavanum orukkaalum olinthupokavathillai entan. Let it rest on the head of Joab, and on all his father's house; and let there not fail from the house of Joab one that hath an issue, or that is a leper, or that leaneth on a staff, or that falleth on the sword, or that lacketh bread.

30 Apnaer kipiyonil nadantha yuththathilae thangal thampiyaakiya aasakaelaik kontathinimiththam yovaapum avan sakotharanaakiya apisaayum avanaich sangaarampannnninaarkal. So Joab, and Abishai his brother slew Abner, because he had slain their brother Asahel at Gibeon in the battle.

31 David yovaapaiyum avanotiruntha sakala janangalaiyum paarththu: neengal ungal vasthirangalaik kiliththukkonndu, irattuduththi, apnaerukku munnaaka nadanthu thukkangaொnndaadungal entu solli, Davidraajaa thaanum paataikkup pinsentan. And David said to Joab, and to all the people that were with him, Rend your clothes, and gird you with sackcloth, and mourn before Abner. And king David himself followed the bier.

32 Avarkal apnaerai epronilae adakkampannnukaiyil raajaa apnaerin kallaraiyanntaiyilae saththamittu aluthaan; sakala janangalum aluthaarkal. And they buried Abner in Hebron: and the king lifted up his voice, and wept at the grave of Abner; and all the people wept.

33 Raajaa apnaerukkaakap pulampi: mathikettavan saakirathupola apnaer seththupponaano? And the king lamented over Abner, and said, Died Abner as a fool dieth?

34 Un kaikal kattappadavum illai, un kaalkalil vilangu podappattavum illai, thushdar kaiyil matikirathupola matinthaayae entan; appoluthu janangalalellaarum pinnum athikamaay avanukkaaka aluthaarkal. Thy hands were not bound, nor thy feet put into fetters: as a man falleth before wicked men, so fellest thou. And all the people wept again over him.

35 Poluthu innum irukkaiyil, janangal ellaarum vanthu appam pusiyum entu Davidkkup sonnapothu, David: sooriyan asthamikkiratharku munnae naan appaththaiyaakilum, veraெthaiyaakilum rusipaarththaal Dhevan enakku atharkuch sariyaakavum atharku athikamaakavum seyyakkadavar entu aannaiyittuch sonnaan. And when all the people came to cause David to eat meat while it was yet day, David sware, saying, So do God to me, and more also, if I taste bread, or ought else, till the sun be down.

36 Janangal ellaarum athaik kavaniththaarkal; athu avarkal paarvaikku nantayirunthathu; appatiyae raajaa seythathellaam sakala janangalukkum nalamaayth thontinathu. And all the people took notice of it, and it pleased them: as whatsoever the king did pleased all the people.

37 Naerin kumaaranaakiya apnaeraik kontupottathu raajaavinaal unndaanathallaventu annaalilae sakala janangalum, isravaelar anaivarum arinthukonndaarkal. For all the people and all Israel understood that day that it was not of the king to slay Abner the son of Ner.

38 Raajaa than ooliyakkaararai Nnokki: intaiyathinam isravaelil pirapuvum, periya manushanumaakiya oruvan vilunthaan entu ariyeerkalaa? And the king said unto his servants, Know ye not that there is a prince and a great man fallen this day in Israel?