Mark 4:26-42 in Tamil in Tamil

26 பின்னும் அவர் அவர்களை நோக்கி: தேவனுடைய ராஜ்யமானது, ஒரு மனுஷன் நிலத்தில் விதையை விதைத்து; And he said, So is the kingdom of God, as if a man should cast seed into the ground;

27 இரவில் தூங்கி, பகலில் விழித்திருக்க, அவனுக்குத் தெரியாதவிதமாய், விதை முளைத்துப் பயிராகிறதற்கு ஒப்பாயிருக்கிறது. And should sleep, and rise night and day, and the seed should spring and grow up, he knoweth not how.

28 எப்படியென்றால், நிலமானது முன்பு முளையையும், பின்பு கதிரையும், கதிரிலே நிறைந்த தானியத்தையும் பலனாகத் தானாய்க் கொடுக்கும். For the earth bringeth forth fruit of herself; first the blade, then the ear, after that the full corn in the ear.

29 பயிர் விளைந்து அறுப்புக்காலம் வந்தவுடனே, அறுக்கிறதற்கு ஆட்களை அனுப்புகிறான் என்றார். But when the fruit is brought forth, immediately he putteth in the sickle, because the harvest is come.

30 பின்னும் அவர் அவர்களை நோக்கி: தேவனுடைய ராஜ்யத்தை எதற்கு ஒப்பிடுவோம்? அல்லது எந்த உவமையினாலே அதைத் திருஷ்டாந்தப்படுத்துவோம்? And he said, Whereunto shall we liken the kingdom of God? or with what comparison shall we compare it?

31 அது ஒரு கடுகு விதைக்கு ஒப்பாயிருக்கிறது; அது பூமியில் விதைக்கப்படும்போது பூமியிலுள்ள சகல விதைகளிலும் சிறிதாயிருக்கிறது; It is like a grain of mustard seed, which, when it is sown in the earth, is less than all the seeds that be in the earth:

32 விதைக்கப்பட்டபின்போ, அது வளர்ந்து, சகல பூண்டுகளிலும் பெரிதாகி, ஆகாயத்துப்பறவைகள் அதினுடைய நிழலின்கீழ் வந்தடையத்தக்க பெரிய கிளைகளை விடும் என்றார். But when it is sown, it groweth up, and becometh greater than all herbs, and shooteth out great branches; so that the fowls of the air may lodge under the shadow of it.

33 அவர்கள் கேட்டறியும் திராணிக்குத்தக்கதாக, அவர் இப்படிப்பட்ட அநேக உவமைகளினாலே அவர்களுக்கு வசனத்தைச் சொன்னார். And with many such parables spake he the word unto them, as they were able to hear it.

34 உவமைகளினாலேயன்றி அவர்களுக்கு ஒன்றும் சொல்லவில்லை; அவர் தம்முடைய சீஷரோடே தனித்திருக்கும்போது, அவர்களுக்கு எல்லாவற்றையும் விவரித்துச்சொன்னார். But without a parable spake he not unto them: and when they were alone, he expounded all things to his disciples.

35 அன்று சாயங்காலத்தில், அவர் அவர்களை நோக்கி: அக்கரைக்குப் போவோம் வாருங்கள் என்றார். And the same day, when the even was come, he saith unto them, Let us pass over unto the other side.

36 அவர் ஜனங்களை அனுப்பிவிட்டு, அவர் படவிலிருந்தபடியே அவரைக் கொண்டுபோனார்கள். வேறே படவுகளும் அவரோடேகூட இருந்தது. And when they had sent away the multitude, they took him even as he was in the ship. And there were also with him other little ships.

37 அப்பொழுது, பலத்த சுழல்காற்று உண்டாகி, படவு நிரம்பத்தக்கதாக, அலைகள் அதின்மேல் மோதிற்று. And there arose a great storm of wind, and the waves beat into the ship, so that it was now full.

38 கப்பலின் பின்னணியத்தில் அவர் தலையணை வைத்து நித்திரையாயிருந்தார். அவர்கள் அவரை எழுப்பி: போதகரே, நாங்கள் மடிந்து போகிறது உமக்குக் கவலையில்லையா என்றார்கள். And he was in the hinder part of the ship, asleep on a pillow: and they awake him, and say unto him, Master, carest thou not that we perish?

39 அவர் எழுந்து, காற்றை அதட்டி, கடலைப்பார்த்து: இரையாதே, அமைதலாயிரு என்றார். அப்பொழுது காற்று நின்றுபோய், மிகுந்த அமைதலுண்டாயிற்று. And he arose, and rebuked the wind, and said unto the sea, Peace, be still. And the wind ceased, and there was a great calm.

40 அவர் அவர்களை நோக்கி: ஏன் இப்படிப் பயப்படுகிறீர்கள்? ஏன் உங்களுக்கு விசுவாசம் இல்லாமற்போயிற்று என்றார். And he said unto them, Why are ye so fearful? how is it that ye have no faith?

41 அவர்கள் மிகவும் பயந்து: இவர் யாரோ? காற்றும் கடலும் இவருக்குக் கீழ்ப்படிகிறதே என்று, ஒருவரோடொருவர் சொல்லிக்கொண்டார்கள். And they feared exceedingly, and said one to another, What manner of man is this, that even the wind and the sea obey him?

26 Pinnum avar avarkalai Nnokki: thaevanutaiya raajyamaanathu, oru manushan nilaththil vithaiyai vithaiththu; And he said, So is the kingdom of God, as if a man should cast seed into the ground;

27 Iravil thoongi, pakalil viliththirukka, avanukkuth theriyaathavithamaay, vithai mulaiththup payiraakiratharku oppaayirukkirathu. And should sleep, and rise night and day, and the seed should spring and grow up, he knoweth not how.

28 Eppatiyental, nilamaanathu munpu mulaiyaiyum, pinpu kathiraiyum, kathirilae niraintha thaaniyaththaiyum palanaakath thaanaayk kodukkum. For the earth bringeth forth fruit of herself; first the blade, then the ear, after that the full corn in the ear.

29 Payir vilainthu araுppukkaalam vanthavudanae, araுkkiratharku aatkalai anuppukiraan entar. But when the fruit is brought forth, immediately he putteth in the sickle, because the harvest is come.

30 Pinnum avar avarkalai Nnokki: thaevanutaiya raajyaththai etharku oppiduvom? Allathu entha uvamaiyinaalae athaith thirushdaanthappaduththuvom? And he said, Whereunto shall we liken the kingdom of God? or with what comparison shall we compare it?

31 Athu oru kaduku vithaikku oppaayirukkirathu; athu poomiyil vithaikkappadumpothu poomiyilulla sakala vithaikalilum sirithaayirukkirathu; It is like a grain of mustard seed, which, when it is sown in the earth, is less than all the seeds that be in the earth:

32 Vithaikkappattapinpo, athu valarnthu, sakala poonndukalilum perithaaki, aakaayaththupparavaikal athinutaiya nilalingeel vanthataiyaththakka periya kilaikalai vidum entar. But when it is sown, it groweth up, and becometh greater than all herbs, and shooteth out great branches; so that the fowls of the air may lodge under the shadow of it.

33 Avarkal kaettariyum thiraannikkuththakkathaaka, avar ippatippatta anaeka uvamaikalinaalae avarkalukku vasanaththaich sonnaar. And with many such parables spake he the word unto them, as they were able to hear it.

34 Uvamaikalinaalaeyanti avarkalukku ontum sollavillai; avar thammutaiya seesharotae thaniththirukkumpothu, avarkalukku ellaavattaைyum vivariththuchchaொnnaar. But without a parable spake he not unto them: and when they were alone, he expounded all things to his disciples.

35 Antu saayangaalaththil, avar avarkalai Nnokki: akkaraikkup povom vaarungal entar. And the same day, when the even was come, he saith unto them, Let us pass over unto the other side.

36 Avar janangalai anuppivittu, avar padavilirunthapatiyae avaraik konnduponaarkal. Vaeraே padavukalum avarotaekooda irunthathu. And when they had sent away the multitude, they took him even as he was in the ship. And there were also with him other little ships.

37 Appoluthu, palaththa sulalkaattaு unndaaki, padavu nirampaththakkathaaka, alaikal athinmael mothittaு. And there arose a great storm of wind, and the waves beat into the ship, so that it was now full.

38 Kappalin pinnanniyaththil avar thalaiyannai vaiththu niththiraiyaayirunthaar. Avarkal avarai eluppi: pothakarae, naangal matinthu pokirathu umakkuk kavalaiyillaiyaa entarkal. And he was in the hinder part of the ship, asleep on a pillow: and they awake him, and say unto him, Master, carest thou not that we perish?

39 Avar elunthu, kaattaை athatti, kadalaippaarththu: iraiyaathae, amaithalaayiru entar. Appoluthu kaattaு nintupoy, mikuntha amaithalunndaayittaு. And he arose, and rebuked the wind, and said unto the sea, Peace, be still. And the wind ceased, and there was a great calm.

40 Avar avarkalai Nnokki: aen ippatip payappadukireerkal? Aen ungalukku visuvaasam illaamarpoyittaு entar. And he said unto them, Why are ye so fearful? how is it that ye have no faith?

41 Avarkal mikavum payanthu: ivar yaaro? Kaattaுm kadalum ivarukkuk geelppatikirathae entu, oruvarotoruvar sollikkonndaarkal. And they feared exceedingly, and said one to another, What manner of man is this, that even the wind and the sea obey him?