Romans 8:18-30 in Tamil in Tamil

18 ஆதலால் இக்காலத்துப் பாடுகள் இனி நம்மிடத்தில் வெளிப்படும் மகிமைக்கு ஒப்பிடத்தக்கவைகள் அல்லவென்று எண்ணுகிறேன். For I reckon that the sufferings of this present time are not worthy to be compared with the glory which shall be revealed in us.

19 மேலும் தேவனுடைய புத்திரர் வெளிப்படுவதற்குச் சிருஷ்டியானது மிகுந்த ஆவலோடே காத்துக்கொண்டிருக்கிறது. For the earnest expectation of the creature waiteth for the manifestation of the sons of God.

20 அதேனென்றால் சிருஷ்டியானது அழிவுக்குரிய அடிமைத்தனத்தினின்று விடுதலையாக்கப்பட்டு, தேவனுடைய பிள்ளைகளுக்குரிய மகிமையான சுயாதீனத்தைப் பெற்றுக்கொள்ளும் என்கிற நம்பிக்கையோடே, For the creature was made subject to vanity, not willingly, but by reason of him who hath subjected the same in hope,

21 அந்தச் சிருஷ்டியானது சுய இஷ்டத்தினாலே அல்ல, கீழ்ப்படுத்தினவராலேயே மாயைக்குக் கீழ்ப்பட்டிருக்கிறது. Because the creature itself also shall be delivered from the bondage of corruption into the glorious liberty of the children of God.

22 ஆகையால் நமக்குத் தெரிந்திருக்கிறபடி, இதுவரைக்கும் சர்வ சிருஷ்டியும் ஏகமாய்த் தவித்துப் பிரசவவேதனைப்படுகிறது. For we know that the whole creation groaneth and travaileth in pain together until now.

23 அதுவுமல்லாமல், ஆவியின் முதற்பலன்களைப் பெற்ற நாமுங்கூட நம்முடைய சரீரமீட்பாகிய புத்திரசுவிகாரம் வருகிறதற்குக் காத்திருந்து, நமக்குள்ளே தவிக்கிறோம். And not only they, but ourselves also, which have the firstfruits of the Spirit, even we ourselves groan within ourselves, waiting for the adoption, to wit, the redemption of our body.

24 அந்த நம்பிக்கையினாலே நாம் இரட்சிக்கப்பட்டிருக்கிறோம். காணப்படுகிறதை நம்புகிறது நம்பிக்கையல்ல; ஒருவன் தான் காண்கிறதை நம்பவேண்டுவதென்ன? For we are saved by hope: but hope that is seen is not hope: for what a man seeth, why doth he yet hope for?

25 நாம் காணாததை நம்பினோமாகில், அது வருகிறதற்குப் பொறுமையோடே காத்திருப்போம். But if we hope for that we see not, then do we with patience wait for it.

26 அந்தப்படியே ஆவியானவரும் நமது பலவீனங்களில் நமக்கு உதவிசெய்கிறார். நாம் ஏற்றபடி வேண்டிக்கொள்ளவேண்டியதின்னதென்று அறியாமலிருக்கிறபடியால், ஆவியானவர்தாமே வாக்குக்கடங்காத பெருமூச்சுகளோடு நமக்காக வேண்டுதல்செய்கிறார். Likewise the Spirit also helpeth our infirmities: for we know not what we should pray for as we ought: but the Spirit itself maketh intercession for us with groanings which cannot be uttered.

27 ஆவியானவர் தேவனுடைய சித்தத்தின்படியே பரிசுத்தவான்களுக்காக வேண்டுதல் செய்கிறபடியால், இருதயங்களை ஆராய்ந்துபார்க்கிறவர் ஆவியின் சிந்தனை இன்னதென்று அறிவார். And he that searcheth the hearts knoweth what is the mind of the Spirit, because he maketh intercession for the saints according to the will of God.

28 அன்றியும், அவருடைய தீர்மானத்தின்படி அழைக்கப்பட்டவர்களாய் தேவனிடத்தில் அன்புகூருகிறவர்களுக்குச் சகலமும் நன்மைக்கு ஏதுவாக நடக்கிறதென்று அறிந்திருக்கிறோம். And we know that all things work together for good to them that love God, to them who are the called according to his purpose.

29 தம்முடைய குமாரன் அநேக சகோதரருக்குள்ளே முதற்பேறானவராயிருக்கும்பொருட்டு, தேவன் எவர்களை முன்னறிந்தாரோ அவர்களைத் தமது குமாரனுடைய சாயலுக்கு ஒப்பாயிருப்பதற்கு முன்குறித்திருக்கிறார்; For whom he did foreknow, he also did predestinate to be conformed to the image of his Son, that he might be the firstborn among many brethren.

30 எவர்களை முன்குறித்தாரோ அவர்களை அழைத்துமிருக்கிறார்; எவர்களை அழைத்தாரோ அவர்களை நீதிமான்களாக்கியுமிருக்கிறார்; எவர்களை நீதிமான்களாக்கினாரோ அவர்களை மகிமைப்படுத்தியுமிருக்கிறார். Moreover whom he did predestinate, them he also called: and whom he called, them he also justified: and whom he justified, them he also glorified.

18 Aathalaal ikkaalaththup paadukal ini nammidaththil velippadum makimaikku oppidaththakkavaikal allaventu ennnukiraேn. For I reckon that the sufferings of this present time are not worthy to be compared with the glory which shall be revealed in us.

19 Maelum thaevanutaiya puththirar velippaduvatharkuch sirushtiyaanathu mikuntha aavalotae kaaththukkonntirukkirathu. For the earnest expectation of the creature waiteth for the manifestation of the sons of God.

20 Athaenental sirushtiyaanathu alivukkuriya atimaiththanaththinintu viduthalaiyaakkappattu, thaevanutaiya pillaikalukkuriya makimaiyaana suyaatheenaththaip pettaுkkollum enkira nampikkaiyotae, For the creature was made subject to vanity, not willingly, but by reason of him who hath subjected the same in hope,

21 Anthach sirushtiyaanathu suya ishdaththinaalae alla, geelppaduththinavaraalaeyae maayaikkuk geelppattirukkirathu. Because the creature itself also shall be delivered from the bondage of corruption into the glorious liberty of the children of God.

22 Aakaiyaal namakkuth therinthirukkirapati, ithuvaraikkum sarva sirushtiyum aekamaayth thaviththup pirasavavaethanaippadukirathu. For we know that the whole creation groaneth and travaileth in pain together until now.

23 Athuvumallaamal, aaviyin mutharpalankalaip petta naamungaூda nammutaiya sareerameetpaakiya puththirasuvikaaram varukiratharkuk kaaththirunthu, namakkullae thavikkirom. And not only they, but ourselves also, which have the firstfruits of the Spirit, even we ourselves groan within ourselves, waiting for the adoption, to wit, the redemption of our body.

24 Antha nampikkaiyinaalae naam iratchikkappattirukkirom. Kaanappadukirathai nampukirathu nampikkaiyalla; oruvan thaan kaannkirathai nampavaennduvathenna? For we are saved by hope: but hope that is seen is not hope: for what a man seeth, why doth he yet hope for?

25 Naam kaannaathathai nampinomaakil, athu varukiratharkup poraுmaiyotae kaaththiruppom. But if we hope for that we see not, then do we with patience wait for it.

26 Anthappatiyae aaviyaanavarum namathu palaveenangalil namakku uthaviseykiraar. Naam aettapati vaenntikkollavaenntiyathinnathentu ariyaamalirukkirapatiyaal, Aaviyaanavarthaamae vaakkukkadangaatha perumoochchukalodu namakkaaka vaennduthalseykiraar. Likewise the Spirit also helpeth our infirmities: for we know not what we should pray for as we ought: but the Spirit itself maketh intercession for us with groanings which cannot be uttered.

27 Aaviyaanavar thaevanutaiya siththaththinpatiyae Parisuththavaankalukkaaka vaennduthal seykirapatiyaal, iruthayangalai aaraaynthupaarkkiravar aaviyin sinthanai innathentu arivaar. And he that searcheth the hearts knoweth what is the mind of the Spirit, because he maketh intercession for the saints according to the will of God.

28 Antiyum, avarutaiya theermaanaththinpati alaikkappattavarkalaay thaevanidaththil anpukoorukiravarkalukkuch sakalamum nanmaikku aethuvaaka nadakkirathentu arinthirukkirom. And we know that all things work together for good to them that love God, to them who are the called according to his purpose.

29 Thammutaiya kumaaran anaeka sakothararukkullae mutharpaeraanavaraayirukkumporuttu, Dhevan evarkalai munnarinthaaro avarkalaith thamathu kumaaranutaiya saayalukku oppaayiruppatharku munkuriththirukkiraar; For whom he did foreknow, he also did predestinate to be conformed to the image of his Son, that he might be the firstborn among many brethren.

30 Evarkalai munkuriththaaro avarkalai alaiththumirukkiraar; evarkalai alaiththaaro avarkalai neethimaankalaakkiyumirukkiraar; evarkalai neethimaankalaakkinaaro avarkalai makimaippaduththiyumirukkiraar. Moreover whom he did predestinate, them he also called: and whom he called, them he also justified: and whom he justified, them he also glorified.