Romans 14:1-12 in Tamil in Tamil

1 விசுவாசத்தில் பலவீனமுள்ளவனைச் சேர்த்துக்கொள்ளுங்கள்; ஆனாலும் அவனுடைய மன ஐயங்களைக் குற்றமாய் நிர்ணயிக்காமலிருங்கள். Him that is weak in the faith receive ye, but not to doubtful disputations.

2 ஒருவன் எந்தப் பதார்த்தத்தையும் புசிக்கலாமென்று நம்புகிறான்; பலவீனனோ மரக்கறிகளை மாத்திரம் புசிக்கிறான். For one believeth that he may eat all things: another, who is weak, eateth herbs.

3 புசிக்கிறவன் புசியாதிருக்கிறவனை அற்பமாயெண்ணாதிருப்பானாக; புசியாதிருக்கிறவனும் புசிக்கிறவனைக் குற்றவாளியாகத் தீர்க்காதிருப்பானாக; தேவன் அவனை ஏற்றுக்கொண்டாரே. Let not him that eateth despise him that eateth not; and let not him which eateth not judge him that eateth: for God hath received him.

4 மற்றொருவனுடைய வேலைக்காரனைக் குற்றவாளியாகத் தீர்க்கிறதற்கு நீ யார்? அவன் நின்றாலும் விழுந்தாலும் அவனுடைய எஜமானுக்கே அவன் உத்தரவாதி; அவன் நிலைநிறுத்தப்படுவான்; தேவன் அவனை நிலைநிறுத்த வல்லவராயிருக்கிறாரே. Who art thou that judgest another man's servant? to his own master he standeth or falleth. Yea, he shall be holden up: for God is able to make him stand.

5 அன்றியும், ஒருவன் ஒருநாளை மற்றொரு நாளிலும் விசேஷமாக எண்ணுகிறான்; வேறொருவன் எல்லா நாட்களையும் சரியாக எண்ணுகிறான்; அவனவன் தன்தன் மனதிலே முழு நிச்சயத்தை உடையவனாயிருக்கக்கடவன். One man esteemeth one day above another: another esteemeth every day alike. Let every man be fully persuaded in his own mind.

6 நாட்களை விசேஷித்துக்கொள்ளுகிறவன் கர்த்தருக்கென்று விசேஷித்துக்கொள்ளுகிறான்; நாட்களை விசேஷித்துக்கொள்ளாதவனும் கர்த்தருக்கென்று விசேஷித்துக்கொள்ளாதிருக்கிறான். புசிக்கிறவன் தேவனுக்கு ஸ்தோத்திரஞ்செலுத்துகிறபடியால், கர்த்தருக்கென்று புசிக்கிறான்; புசியாதிருக்கிறவனும் கர்த்தருக்கென்று புசியாதிருந்து, தேவனுக்கு ஸ்தோத்திரஞ் செலுத்துகிறான். He that regardeth the day, regardeth it unto the Lord; and he that regardeth not the day, to the Lord he doth not regard it. He that eateth, eateth to the Lord, for he giveth God thanks; and he that eateth not, to the Lord he eateth not, and giveth God thanks.

7 நம்மில் ஒருவனும் தனக்கென்று பிழைக்கிறதுமில்லை, ஒருவனும் தனக்கென்று மரிக்கிறதுமில்லை. For none of us liveth to himself, and no man dieth to himself.

8 நாம் பிழைத்தாலும், கர்த்தருக்கென்று பிழைக்கிறோம், நாம் மரித்தாலும் கர்த்தருக்கென்று மரிக்கிறோம்; ஆகையால் பிழைத்தாலும் மரித்தாலும் நாம் கர்த்தருடையவர்களாயிருக்கிறோம். For whether we live, we live unto the Lord; and whether we die, we die unto the Lord: whether we live therefore, or die, we are the Lord's.

9 கிறிஸ்துவும் மரித்தோர்மேலும் ஜீவனுள்ளோர்மேலும் ஆண்டவராயிருக்கும்பொருட்டு, மரித்தும் எழுந்தும் பிழைத்துமிருக்கிறார். For to this end Christ both died, and rose, and revived, that he might be Lord both of the dead and living.

10 இப்படியிருக்க, நீ உன் சகோதரனைக் குற்றவாளியென்று தீர்க்கிறதென்ன? நீ உன் சகோதரனை அற்பமாய் எண்ணுகிறதென்ன? நாமெல்லாரும் கிறிஸ்துவினுடைய நியாயாசனத்திற்கு முன்பாக நிற்போமே. But why dost thou judge thy brother? or why dost thou set at nought thy brother? for we shall all stand before the judgment seat of Christ.

11 அந்தப்படி: முழங்கால் யாவும் எனக்கு முன்பாக முடங்கும், நாவு யாவும் தேவனை அறிக்கைபண்ணும் என்று என் ஜீவனைக்கொண்டு உரைக்கிறேன் என்பதாய்க் கர்த்தர் சொல்லுகிறார் என்று எழுதியிருக்கிறது. For it is written, As I live, saith the Lord, every knee shall bow to me, and every tongue shall confess to God.

12 ஆதலால் நம்மில் ஒவ்வொருவனும் தன்னைக்குறித்து தேவனுக்குக் கணக்கொப்புவிப்பான். So then every one of us shall give account of himself to God.

1 Visuvaasaththil palaveenamullavanaich serththukkollungal; aanaalum avanutaiya mana aiyangalaik kuttamaay nirnayikkaamalirungal. Him that is weak in the faith receive ye, but not to doubtful disputations.

2 Oruvan enthap pathaarththaththaiyum pusikkalaamentu nampukiraan; palaveenano marakkarikalai maaththiram pusikkiraan. For one believeth that he may eat all things: another, who is weak, eateth herbs.

3 Pusikkiravan pusiyaathirukkiravanai arpamaayennnnaathiruppaanaaka; pusiyaathirukkiravanum pusikkiravanaik kuttavaaliyaakath theerkkaathiruppaanaaka; Dhevan avanai aettaுkkonndaarae. Let not him that eateth despise him that eateth not; and let not him which eateth not judge him that eateth: for God hath received him.

4 Mattaொruvanutaiya vaelaikkaaranaik kuttavaaliyaakath theerkkiratharku nee yaar? Avan nintalum vilunthaalum avanutaiya ejamaanukkae avan uththaravaathi; avan nilainiraுththappaduvaan; Dhevan avanai nilainiraுththa vallavaraayirukkiraarae. Who art thou that judgest another man's servant? to his own master he standeth or falleth. Yea, he shall be holden up: for God is able to make him stand.

5 Antiyum, oruvan orunaalai mattaொru naalilum viseshamaaka ennnukiraan; vaeroruvan ellaa naatkalaiyum sariyaaka ennnukiraan; avanavan thanthan manathilae mulu nichchayaththai utaiyavanaayirukkakkadavan. One man esteemeth one day above another: another esteemeth every day alike. Let every man be fully persuaded in his own mind.

6 Naatkalai viseshiththukkollukiravan karththarukkentu viseshiththukkollukiraan; naatkalai viseshiththukkollaathavanum karththarukkentu viseshiththukkollaathirukkiraan. Pusikkiravan thaevanukku sthoththiranjaெluththukirapatiyaal, karththarukkentu pusikkiraan; pusiyaathirukkiravanum karththarukkentu pusiyaathirunthu, thaevanukku sthoththiranj seluththukiraan. He that regardeth the day, regardeth it unto the Lord; and he that regardeth not the day, to the Lord he doth not regard it. He that eateth, eateth to the Lord, for he giveth God thanks; and he that eateth not, to the Lord he eateth not, and giveth God thanks.

7 Nammil oruvanum thanakkentu pilaikkirathumillai, oruvanum thanakkentu marikkirathumillai. For none of us liveth to himself, and no man dieth to himself.

8 Naam pilaiththaalum, karththarukkentu pilaikkirom, naam mariththaalum karththarukkentu marikkirom; aakaiyaal pilaiththaalum mariththaalum naam karththarutaiyavarkalaayirukkirom. For whether we live, we live unto the Lord; and whether we die, we die unto the Lord: whether we live therefore, or die, we are the Lord's.

9 Kristhuvum mariththormaelum jeevanullormaelum aanndavaraayirukkumporuttu, mariththum elunthum pilaiththumirukkiraar. For to this end Christ both died, and rose, and revived, that he might be Lord both of the dead and living.

10 Ippatiyirukka, nee un sakotharanaik kuttavaaliyentu theerkkirathenna? Nee un sakotharanai arpamaay ennnukirathenna? Naamellaarum Kristhuvinutaiya niyaayaasanaththirku munpaaka nirpomae. But why dost thou judge thy brother? or why dost thou set at nought thy brother? for we shall all stand before the judgment seat of Christ.

11 Anthappati: mulangaal yaavum enakku munpaaka mudangum, naavu yaavum thaevanai arikkaipannnum entu en jeevanaikkonndu uraikkiraேn enpathaayk Karththar sollukiraar entu eluthiyirukkirathu. For it is written, As I live, saith the Lord, every knee shall bow to me, and every tongue shall confess to God.

12 Aathalaal nammil ovvoruvanum thannaikkuriththu thaevanukkuk kanakkoppuvippaan. So then every one of us shall give account of himself to God.