Job 17 in Tamil

1 என் சுவாசம் ஒழிகிறது; என் நாட்கள் முடிகிறது; பிரேதக்குழி எனக்கு ஆயத்தமாயிருக்கிறது. My breath is corrupt, my days are extinct, the graves are ready for me.

2 பரியாசம்பண்ணுகிறவர்கள் என்னிடத்தில் இல்லையோ? அவர்கள் செய்யும் அநியாயங்களை என் கண் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறது. Are there not mockers with me? and doth not mine eye continue in their provocation?

3 தேவரீர் என் காரியத்தை மேல்போட்டுக்கொண்டு, எனக்காகப் பிணைப்படுவீராக; வேறே யார் எனக்குக் கைகொடுக்கத்தக்கவர்? Lay down now, put me in a surety with thee; who is he that will strike hands with me?

4 நீர் அவர்கள் இருதயத்துக்கு ஞானத்தை மறைத்தீர்; ஆகையால் அவர்களை உயர்த்தாதிருப்பீர். For thou hast hid their heart from understanding: therefore shalt thou not exalt them.

5 எவன் தன் சிநேகிதருக்குக் கேடாகத் துரோகம் பேசுகிறானோ, அவன் பிள்ளைகளின் கண்களும் பூத்துப்போகும். He that speaketh flattery to his friends, even the eyes of his children shall fail.

6 ஜனங்களுக்குள்ளே அவர் என்னைப் பழமொழியாக வைத்தார்; அவர்கள் முகத்துக்குமுன் நான் அருவருப்பானேன். He hath made me also a byword of the people; and aforetime I was as a tabret.

7 இதினிமித்தம் என் கண்கள் சஞ்சலத்தினால் இருளடைந்தது; என் அவயவங்களெல்லாம் நிழலைப்போலிருக்கிறது. Mine eye also is dim by reason of sorrow, and all my members are as a shadow.

8 சன்மார்க்கர் இதற்காகப் பிரமிப்பார்கள்; குற்றமில்லாதவன் மாயக்காரனுக்கு விரோதமாக எழும்புவான். Upright men shall be astonied at this, and the innocent shall stir up himself against the hypocrite.

9 நீதிமான் தன் வழியை உறுதியாய்ப் பிடிப்பான்; சுத்தமான கைகளுள்ளவன் மேன்மேலும் பலத்துப்போவான். The righteous also shall hold on his way, and he that hath clean hands shall be stronger and stronger.

10 இப்போதும் நீங்கள் எல்லாரும் போய்வாருங்கள்; உங்களில் ஞானமுள்ள ஒருவனையும் காணேன். But as for you all, do ye return, and come now: for I cannot find one wise man among you.

11 என் நாட்கள் போயிற்று, என் இருதயத்தில் எனக்கு உண்டாயிருந்த சிந்தனைகள் அற்றுப்போயிற்று. My days are past, my purposes are broken off, even the thoughts of my heart.

12 அவைகள் இரவைப் பகலாக்கிற்று; இருளை வெளிச்சம் தொடர்ந்துவரும் என்று எண்ணச்செய்தது. They change the night into day: the light is short because of darkness.

13 அப்படி நான் காத்துக்கொண்டிருந்தாலும், பாதாளம் எனக்கு வீடாயிருக்கும்; இருளில் என் படுக்கையைப் போடுவேன். If I wait, the grave is mine house: I have made my bed in the darkness.

14 அழிவைப்பார்த்து, நீ எனக்குத் தகப்பன் என்கிறேன்; புழுக்களைப்பார்த்து, நீங்கள் எனக்குத் தாயும் எனக்குச் சகோதரியும் என்கிறேன். I have said to corruption, Thou art my father: to the worm, Thou art my mother, and my sister.

15 என் நம்பிக்கை இப்போது எங்கே? நான் நம்பியிருந்ததைக் காண்பவன் யார்? And where is now my hope? as for my hope, who shall see it?

16 அது பாதாளத்தின் காலுக்குள் இறங்கும்; அப்போது தூளில் ஏகமாய் இளைப்பாறுவோம் என்றான். They shall go down to the bars of the pit, when our rest together is in the dust.

1 En suvaasam olikirathu; en naatkal mutikirathu; piraethakkuli enakku aayaththamaayirukkirathu. My breath is corrupt, my days are extinct, the graves are ready for me.

2 Pariyaasampannnukiravarkal ennidaththil illaiyo? Avarkal seyyum aniyaayangalai en kann paarththukkonntirukkirathu. Are there not mockers with me? and doth not mine eye continue in their provocation?

3 Thaevareer en kaariyaththai maelpottukkonndu, enakkaakap pinnaippaduveeraaka; vaeraே yaar enakkuk kaikodukkaththakkavar? Lay down now, put me in a surety with thee; who is he that will strike hands with me?

4 Neer avarkal iruthayaththukku njaanaththai maraiththeer; aakaiyaal avarkalai uyarththaathiruppeer. For thou hast hid their heart from understanding: therefore shalt thou not exalt them.

5 Evan than sinaekitharukkuk kaedaakath thurokam paesukiraano, avan pillaikalin kannkalum pooththuppokum. He that speaketh flattery to his friends, even the eyes of his children shall fail.

6 Janangalukkullae avar ennaip palamoliyaaka vaiththaar; avarkal mukaththukkumun naan aruvaruppaanaen. He hath made me also a byword of the people; and aforetime I was as a tabret.

7 Ithinimiththam en kannkal sanjalaththinaal irulatainthathu; en avayavangalellaam nilalaippolirukkirathu. Mine eye also is dim by reason of sorrow, and all my members are as a shadow.

8 Sanmaarkkar itharkaakap piramippaarkal; kuttamillaathavan maayakkaaranukku virothamaaka elumpuvaan. Upright men shall be astonied at this, and the innocent shall stir up himself against the hypocrite.

9 Neethimaan than valiyai uraுthiyaayp pitippaan; suththamaana kaikalullavan maenmaelum palaththuppovaan. The righteous also shall hold on his way, and he that hath clean hands shall be stronger and stronger.

10 Ippothum neengal ellaarum poyvaarungal; ungalil njaanamulla oruvanaiyum kaanneen. But as for you all, do ye return, and come now: for I cannot find one wise man among you.

11 En naatkal poyittaு, en iruthayaththil enakku unndaayiruntha sinthanaikal attaுppoyittaு. My days are past, my purposes are broken off, even the thoughts of my heart.

12 Avaikal iravaip pakalaakkittaு; irulai velichcham thodarnthuvarum entu ennnachcheythathu. They change the night into day: the light is short because of darkness.

13 Appati naan kaaththukkonntirunthaalum, paathaalam enakku veedaayirukkum; irulil en padukkaiyaip poduvaen. If I wait, the grave is mine house: I have made my bed in the darkness.

14 Alivaippaarththu, nee enakkuth thakappan enkiraேn; pulukkalaippaarththu, neengal enakkuth thaayum enakkuch sakothariyum enkiraேn. I have said to corruption, Thou art my father: to the worm, Thou art my mother, and my sister.

15 En nampikkai ippothu engae? Naan nampiyirunthathaik kaannpavan yaar? And where is now my hope? as for my hope, who shall see it?

16 Athu paathaalaththin kaalukkul irangum; appothu thoolil aekamaay ilaippaaraுvom entan. They shall go down to the bars of the pit, when our rest together is in the dust.