Acts 28:1-15 in Tamil in Tamil

1 நாங்கள் தப்பிக் கரைசேர்ந்தபின்பு, அந்தத் தீவின்பேர் மெலித்தா என்று அறிந்தோம். And when they were escaped, then they knew that the island was called Melita.

2 அந்நியராகிய அந்தத் தீவார் எங்களுக்குப் பாராட்டின அன்பு கொஞ்சமல்ல. அந்த வேளையிலே பிடித்திருந்த மழைக்காகவும் குளிருக்காகவும் அவர்கள் நெருப்பை மூட்டி, எங்கள் அனைவரையும் சேர்த்துக்கொண்டார்கள். And the barbarous people shewed us no little kindness: for they kindled a fire, and received us every one, because of the present rain, and because of the cold.

3 பவுல் சில விறகுகளை வாரி அந்தநெருப்பின்மேல் போடுகையில், ஒரு விரியன்பாம்பு அனலுறைத்துப் புறப்பட்டு அவனுடைய கையைக் கவ்விக்கொண்டது. And when Paul had gathered a bundle of sticks, and laid them on the fire, there came a viper out of the heat, and fastened on his hand.

4 விஷப்பூச்சி அவன் கையிலே தொங்குகிறதை அந்நியராகிய அந்தத் தீவார் கண்டபோது, இந்த மனுஷன் கொலைபாதகன், இதற்குச் சந்தேகமில்லை; இவன் சமுத்திரத்துக்குத் தப்பிவந்தும், பழியானது இவனைப் பிழைக்கவொட்டவில்லையென்று தங்களுக்குள்ளே சொல்லிக்கொண்டார்கள். And when the barbarians saw the venomous beast hang on his hand, they said among themselves, No doubt this man is a murderer, whom, though he hath escaped the sea, yet vengeance suffereth not to live.

5 அவன் அந்தப் பூச்சியைத் தீயிலே உதறிப்போட்டு, ஒரு தீங்கும் அடையாதிருந்தான். And he shook off the beast into the fire, and felt no harm.

6 அவனுக்கு வீக்கங்கண்டு, அல்லது அவன் சடிதியாய் விழுந்து சாவானென்று அவர்கள் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள்; நெடுநேரமாய்ப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தும், ஒரு சேதமும் அவனுக்கு வராததைக் கண்டபோது, வேறு சிந்தையாகி, இவன் தேவனென்று சொல்லிக்கொண்டார்கள். Howbeit they looked when he should have swollen, or fallen down dead suddenly: but after they had looked a great while, and saw no harm come to him, they changed their minds, and said that he was a god.

7 தீவுக்கு முதலாளியாகிய புபிலியு என்னும் பேர்கொண்டவனுடைய நிலங்கள் அந்த இடத்திற்குச் சமீபமாயிருந்தது, அவன் எங்களை ஏற்றுக்கொண்டு, மூன்றுநாள் பட்சமாய் விசாரித்தான். In the same quarters were possessions of the chief man of the island, whose name was Publius; who received us, and lodged us three days courteously.

8 புபிலியுவினுடைய தகப்பன் ஜுரத்தினாலும் இரத்தபேதியினாலும் வருத்தப்பட்டுக் கிடந்தான்; பவுல் அவனிடத்திற்குப் போய் ஜெபம்பண்ணி, அவன்மேல் கைகளை வைத்து, அவனைக் குணமாக்கினான். And it came to pass, that the father of Publius lay sick of a fever and of a bloody flux: to whom Paul entered in, and prayed, and laid his hands on him, and healed him.

9 இது நடந்தபின்பு, தீவிலே இருந்தமற்ற வியாதிக்காரரும் வந்து, குணமாக்கப்பட்டார்கள். So when this was done, others also, which had diseases in the island, came, and were healed:

10 அவர்கள் எங்களுக்கு அநேக மரியாதை செய்து, நாங்கள் கப்பல் ஏறிப்போகிறபோது எங்களுக்குத் தேவையானவைகளை ஏற்றினார்கள். Who also honoured us with many honours; and when we departed, they laded us with such things as were necessary.

11 மூன்றுமாதம் சென்றபின்பு, அந்த தீவிலே மழைகாலத்திற்குத் தங்கியிருந்த மிதுனம் என்னும் அடையாளமுடைய அலெக்சந்திரியா பட்டணத்துக் கப்பலிலே நாங்கள் ஏறிப் புறப்பட்டு, And after three months we departed in a ship of Alexandria, which had wintered in the isle, whose sign was Castor and Pollux.

12 சீரகூசா பட்டணத்தைச் சேர்ந்து, அங்கே மூன்றுநாள் தங்கினோம். And landing at Syracuse, we tarried there three days.

13 அவ்விடம் விட்டுச் சுற்றியோடி, ரேகியு துறைமுகத்துக்கு வந்து சேர்ந்தோம். மறுநாளில் தென்றற் காற்றெடுக்கையில் புறப்பட்டு, இரண்டாம் நாள் புத்தேயோலி பட்டணத்திற்கு வந்து, And from thence we fetched a compass, and came to Rhegium: and after one day the south wind blew, and we came the next day to Puteoli:

14 அங்கே சகோதரரைக் கண்டோம்; அவர்கள் எங்களை ஏழுநாள் தங்களிடத்தில் இருக்கும்படி வேண்டிக்கொண்டார்கள்; அந்தப்படி நாங்கள் இருந்து பின்பு ரோமாபுரிக்குப் போனோம். Where we found brethren, and were desired to tarry with them seven days: and so we went toward Rome.

15 அவ்விடத்திலுள்ள சகோதரர்கள் நாங்கள் வருகிற செய்தியைக் கேள்விப்பட்டு, சிலர் அப்பியுபுரம்வரைக்கும், சிலர் மூன்று சத்திரம்வரைக்கும், எங்களுக்கு எதிர்கொண்டுவந்தார்கள்; அவர்களைப் பவுல் கண்டு, தேவனை ஸ்தோத்திரித்துத் தைரியமடைந்தான். And from thence, when the brethren heard of us, they came to meet us as far as Appii forum, and The three taverns: whom when Paul saw, he thanked God, and took courage.

1 Naangal thappik karaisernthapinpu, anthath theevinpaer meliththaa entu arinthom. And when they were escaped, then they knew that the island was called Melita.

2 Anniyaraakiya anthath theevaar engalukkup paaraattina anpu konjamalla. Antha vaelaiyilae pitiththiruntha malaikkaakavum kulirukkaakavum avarkal neruppai mootti, engal anaivaraiyum serththukkonndaarkal. And the barbarous people shewed us no little kindness: for they kindled a fire, and received us every one, because of the present rain, and because of the cold.

3 Pavul sila virakukalai vaari anthaneruppinmael podukaiyil, oru viriyanpaampu analuraiththup purappattu avanutaiya kaiyaik kavvikkonndathu. And when Paul had gathered a bundle of sticks, and laid them on the fire, there came a viper out of the heat, and fastened on his hand.

4 Vishappoochchi avan kaiyilae thongukirathai anniyaraakiya anthath theevaar kanndapothu, intha manushan kolaipaathakan, itharkuch santhaekamillai; ivan samuththiraththukkuth thappivanthum, paliyaanathu ivanaip pilaikkavottavillaiyentu thangalukkullae sollikkonndaarkal. And when the barbarians saw the venomous beast hang on his hand, they said among themselves, No doubt this man is a murderer, whom, though he hath escaped the sea, yet vengeance suffereth not to live.

5 Avan anthap poochchiyaith theeyilae utharippottu, oru theengum ataiyaathirunthaan. And he shook off the beast into the fire, and felt no harm.

6 Avanukku veekkanganndu, allathu avan satithiyaay vilunthu saavaanentu avarkal paarththukkonntirunthaarkal; nedunaeramaayp paarththukkonntirunthum, oru sethamum avanukku varaathathaik kanndapothu, vaeraு sinthaiyaaki, ivan thaevanentu sollikkonndaarkal. Howbeit they looked when he should have swollen, or fallen down dead suddenly: but after they had looked a great while, and saw no harm come to him, they changed their minds, and said that he was a god.

7 Theevukku muthalaaliyaakiya pupiliyu ennum paerkonndavanutaiya nilangal antha idaththirkuch sameepamaayirunthathu, avan engalai aettaுkkonndu, moontunaal patchamaay visaariththaan. In the same quarters were possessions of the chief man of the island, whose name was Publius; who received us, and lodged us three days courteously.

8 Pupiliyuvinutaiya thakappan juraththinaalum iraththapaethiyinaalum varuththappattuk kidanthaan; pavul avanidaththirkup poy Jebampannnni, avanmael kaikalai vaiththu, avanaik kunamaakkinaan. And it came to pass, that the father of Publius lay sick of a fever and of a bloody flux: to whom Paul entered in, and prayed, and laid his hands on him, and healed him.

9 Ithu nadanthapinpu, theevilae irunthamatta viyaathikkaararum vanthu, kunamaakkappattarkal. So when this was done, others also, which had diseases in the island, came, and were healed:

10 Avarkal engalukku anaeka mariyaathai seythu, naangal kappal aerippokirapothu engalukkuth thaevaiyaanavaikalai aettinaarkal. Who also honoured us with many honours; and when we departed, they laded us with such things as were necessary.

11 Moontumaatham sentapinpu, antha theevilae malaikaalaththirkuth thangiyiruntha mithunam ennum ataiyaalamutaiya aleksanthiriyaa pattanaththuk kappalilae naangal aerip purappattu, And after three months we departed in a ship of Alexandria, which had wintered in the isle, whose sign was Castor and Pollux.

12 Seerakoosaa pattanaththaich sernthu, angae moontunaal thanginom. And landing at Syracuse, we tarried there three days.

13 Avvidam vittuch suttiyoti, raekiyu thuraimukaththukku vanthu sernthom. Maraுnaalil thentar kaattedukkaiyil purappattu, iranndaam naal puththaeyoli pattanaththirku vanthu, And from thence we fetched a compass, and came to Rhegium: and after one day the south wind blew, and we came the next day to Puteoli:

14 Angae sakothararaik kanntoom; avarkal engalai aelunaal thangalidaththil irukkumpati vaenntikkonndaarkal; anthappati naangal irunthu pinpu romaapurikkup ponom. Where we found brethren, and were desired to tarry with them seven days: and so we went toward Rome.

15 Avvidaththilulla sakothararkal naangal varukira seythiyaik kaelvippattu, silar appiyupuramvaraikkum, silar moontu saththiramvaraikkum, engalukku ethirkonnduvanthaarkal; avarkalaip pavul kanndu, thaevanai sthoththiriththuth thairiyamatainthaan. And from thence, when the brethren heard of us, they came to meet us as far as Appii forum, and The three taverns: whom when Paul saw, he thanked God, and took courage.